Adembenemend nieuw werk van De Châtel

Zo jammerlijk als William Forsythe zijn eigen danskunstje vorige week in het Muziektheater opnieuw uitvond, zo glorieus keert choreografe Krisztina de Châtel terug naar haar wortels. Leg de inmiddels geridderde Hongaarse een (ruimtelijke) beperking op en ze toont zich een dynamisch winnend strijdster.

In haar nieuwe voorstelling, Rooms, zijn het metalen schotten die kolommen vormen en uit te schuiven zijn tot wanden waarin en waarmee haar dansers moeten stoeien. Reminiscenties aan De Châtels succesnummers Staunch (1987) of Change (1988) zijn op hun plaats, maar de strenge minimale bewegingen van toen zijn in Rooms ondeugender en dansanter geworden.

Als historisch perspectiefloze Egyptenaren schuiven de acht dansers langs de wanden, als krolse katten kronkelen ze in hun kolommen en altijd is het mooi, mede door het genadeloos kleurrijke lichtontwerp van Niko van der Klugt die met elke lichtwisseling de ruimte museaal verandert.

De Châtel neemt de rust om haar dansers als bewegende sculpturen tussen de vouwwanden te laten dansen, soms druk synchroon, soms langzaam individueel, maar uiteindelijk komt de groep in caleidoscopische patronen bij elkaar. De dansende ruimte is dan ook geen moment hetzelfde en continu adembenemend.

Op de lof valt natuurlijk toch iets af te dingen; de door componist Patricio Wang geschreven en live gespeelde muziek (Loos Ensemble) valt weg achter een permanent stalen achterwand. Aan het begin worden de drie musici even uitgelicht om het publiek te tonen dat het wel degelijk live is, daarna verdwijnen ze in het donker om vlak voor het eind weer even in de schijnwerpers te mogen. Dramaturgisch gezien een schrale vertoning, en omdat de versterkte muziek uit hooghangende boxen komt, klinkt het als een bandopname.

Daarbij komt dat de als avant-gardistisch bekend staande muziek van Loos een tikje ouderwets mild en filmisch is; Wang werkt dan ook veel voor film. Veel diepliggende, lang gerekte bassen dus, met hier en daar een brave sax, drum of keybord. Dienend en functioneel, maar de muziek voegt weinig opwinding toe, terwijl toneelbeeld, licht en choreografie barsten van de creativiteit.

Rooms is dan ook een voorstelling voor het oog. Wie beweert dat elke kunstenaar maar één kunstje in het leven blijft variëren, heeft dit keer gelijk. In de beperking toont zich De Châtel opnieuw de oppermeesteres van de (neo)moderne dans.

Dansgroep Krisztina de Châtel: Rooms. Choreografie: Krisztina de Châtel, live muziek Patricio Wang/ Loos Ensemble. Licht: Niko van der Klugt. Gezien 25/4 Theater aan 't Spui Den Haag. Tournee t/m 12/6. Inl : (020) 6695755 of www.dechatel.nl