Midden-Oosten 3

De noodkreet van Rosenbaum is oprecht, maar zet de verkeerde toon door te stellen dat Europa anno 2002 handelt vanuit een `schuldcomplex' over zijn aandeel in de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog.

De naoorlogse Europeaan het overgrote deel van de huidige bevolking en politiek hoeft geen verantwoordelijkheid voor Europese wandaden uit het verleden mee te torsen. Rosenbaum zet deze generatie buitenspel en geeft zichzelf geen ruimte om naar progressievere Europese geluiden te luisteren. Historisch besef en `dus' handelen naar het verleden worden door Rosenbaum op gevaarlijke wijze gelijkgesteld.

Hij noemt ,,zowel de joden als de Palestijnen slachtoffer van de geschiedenis'', maar kan tegelijkertijd Europa niet los zien van het Europa van 62 jaar geleden.

Hij wil Europa een schuldcomplex aanpraten. Met zulk een pessimistische en cynische houding wordt het voor Europa en Amerika moeilijk om samen naar een oplossing voor vrede in het Midden-Oosten te zoeken.