Jazz Awards voor Van Geel en Coleman

Dit keer geen plastiekje en eeuwige roem, zoals gebruikelijk bij Nederlandse jazzprijzen. Bij de Andersen Jazz Award hoort het niet misselijke prijzengeld van 20.000 euro. Violist Oene van Geel, die eerder al de Dutch jazz Competition solistenprijs en de Jur Naessens Muziekprijs kreeg, was gisteravond de eerste winnaar van de nieuwe prijs. En waarschijnlijk ook de laatste: het sponsorende accountantskantoor werd onlangs opgeslokt door Deloitte & Touche, en het is te verwachten dat de prijs volgend jaar anders zal heten.

Aanvankelijk waren er 26 deelnemers, maar in de finale was er naast Van Geel alleen plaats voor Francien van Tuinen en Randal Corsen. Daarmee was de diversiteit nog steeds maximaal: het was een strijd tussen viool, vocalen en piano, van vernieuwend tot traditioneel romantisch. En zelfs op sociaal-maatschappelijk niveau was het allemaal keurig gespreid: een man, een vrouw, een allochtoon.

In deze wedstrijd van appels en peren had de jury één ijkpunt. In de set van drie nummers die de finalisten speelden met de Jazz Orchestra of the Concertgebouw was de standard How deep is the ocean een verplicht onderdeel. Als enige liet Van Tuinen de ballad omzwachtelen met dirigent Henk Meutgeerts blazersarrangementen. Corsen had lef en ging solo, en Van Geel koos voor een duet met gitarist Jesse van Ruller. Dat de violist als enige het sufgespeelde stuk met enige passie wist te injecteren, kan een teken aan de wand genoemd worden.

Ook in de rest van zijn set getuigde Van Geel van zijn diep geworteld muzikantenschap. Zijn wat rauwe klank, die ergens tussen klassieke Indiase viool, Nashville fiddling en de traditionele jazz-viool ligt, wist hij prima te integreren met het gepolijste geluid van de big band. Zijn concurrente Van Tuinen overtuigde minder met haar wat kinderlijke scats en schoot in de up-tempo delen tekort. Corsen liet horen technisch tot veel in staat te zijn, maar liep vast in het stapelen van nootjes.

Dat Van Geel muzikaal over de hele linie de beste was, was duidelijk. Maar op het punt van presentatie kan de in los overhemd gehulde winnaar nog wat leren van George Coleman, die na de pauze aantrad. De 67-jarige saxofonist kwam op in een hemelsblauw pak, zijn instrument hoog boven het hoofd geheven als een triomferend prijsvechter. Met zijn soepele spel en lenige improvisaties bewees de oud-begeleider van onder andere BB King, Max Roach en Chet Baker dat hij terecht geprezen wordt als `een lichtend voorbeeld voor generaties saxofonisten'. Hij is de allereerste winnaar van de oeuvreprijs Concertgebouw Jazz Award. Die bestaat overigens wel gewoon uit een plastiekje en eeuwige roem.

Concert: Finale Andersen Jazz Award. Gehoord: 24/4 in Concertgebouw, Amsterdam.