Anti-Israël-demonstratie 1

Zaterdag 13 april ben ik naar de anti-Israël-demonstratie in Amsterdam gegaan om te kijken of ik zou meedoen. Ik heb dat niet gedaan, omdat ik niet mee wil doen aan het cultiveren van woede en zelfs haat en zeker niet aan antisemitisme, verschijnselen die een demonstratie tegen Israël onvermijdelijk schijnen te moeten aankleven. Ik geloof nog steeds niet dat we geweld met woede en haat moeten vergelden. Bovendien was wat mij betreft de demonstratie aan het verkeerde adres.

Wij zijn niet zozeer verantwoordelijk voor Israël en de Palestijnen, als wel voor onze eigen politici en regering. Waarom roepen we die niet ter verantwoording in een waardige demonstratie? Al sinds 1981 pleegt Israël misdaden tegen de menselijkheid (evenals trouwens een kleine groep Palestijnse terroristen, gedoogd door de Palestijnse Autoriteit). Waarom blijven we wapens leveren aan dat land? Waarom onderhouden we vriendschappelijke betrekkingen met een land dat alle principes van het internationale recht schendt? Waarom is onze buitenlandse politiek er niet op gericht om alles op alles te zetten om Israëlische leiders en Palestijnse terroristen voor de internationale rechter te brengen? Waarom blijven we wachten op de besluiteloze Europese Unie, en nemen we niet eenzijdig stappen zoals een importverbod van Israëlische producten zolang Israël niet kan/wil garanderen dat die niet uit de bezette gebieden komen? (Waarom eist de Consumentenbond dat niet van onze supermarkten?)