Pratende mammoet

Oscarwinnaar Chris Wedge (in 1999 voor de korte animatiefilm Bunny) maakte zijn debuut als regisseur van een lange computeranimatiefilm voor 20th Century-Fox, en niet voor de vaste concurrenten in dit genre, Disney en DreamWorks. Zijn Ice Age, gesitueerd aan het begin van de ijstijd, zo'n 20.000 jaar geleden, heeft een iets anarchistischer, minder op gezinnen gerichte toon dan waaraan we gewend zijn geraakt.

Het scenario is het zwakke punt in deze nogal tamme film over een mammoet en een sabeltandtijger die met medewerking van een uiterst onhandige luiaard – het tandeloze zoogdier een mensenbaby naar zijn rechtmatige ouders terugbrengt. De mensen, die er veel meer van plastic uitzien dan de dieren, zijn de enigen die niet praten.

De aardigste grapjes van Wedge gaan over de evolutie. Wij weten namelijk wie er uit zullen sterven, en dat zijn juist de op dat moment minst zwakken. Een uitzondering op de regel vormen de dodo's, in de meest hilarische scène van Ice Age: die zijn zo ongelooflijk stom, dat het een wonder is dat ze dit moment in de geschiedenis nog hebben weten te halen.

Erg veel heeft Ice Age verder niet om het lijf, de humor balanceert vaak op de rand van de onbenulligheid. Voor kinderen zijn de dieren weer net niet schattig genoeg. De cartoonachtige avonturen van een eekhoorn en een eikel, waarmee de film begint en eindigt, zijn op het laatste moment toegevoegd, zo wordt beweerd. Kennelijk weet Wedge nog niet waar zijn kracht ligt, namelijk in visuele absurditeiten.

Ice Age. Regie: Chris Wedge. In 110 bioscopen (Nederlandse versie) en 46 bioscopen (Engelse versie).