Gogo Crazy Bones

De meeste ouders hebben het stadium allang achter zich gelaten dat ze nog probeerden gelijke tred te houden met de flippo-kennis van hun kinderen. Gelaten ondergaan ze de nu al jaren voortdurende flippo-verzamelwoede. Als marketingcase is de flippo inmiddels beroemd. Het is een van de meest geslaagde voorbeelden van hoe producenten een rage in gang kunnen zetten. En het blijft maar duren.

Vanzelfsprekend heeft het aanhoudende flippo-succes anderen op ideeën gebracht. De nieuwste rage-in-wording: de Gogo Crazy Bones. Een Gogo is een plastic poppetje, waarmee kinderen allerlei spelletjes kunnen spelen. Het wordt gebracht als een hedendaagse vorm van bikkelen. Er zijn 78 verschillende poppetjes, met allemaal verschillende namen en kleuren, die je als kind natuurlijk moet zien te verzamelen. En dan maar hopen dat er een levendige ruilhandel ontstaat.

Maar hoe breng je een rage op gang? Daarvoor hebben de producenten van Gogo een oude methode van stal gehaald. Donderdagmiddag, half een. Op het grote plein voor de school is het een hels kabaal van rennende en spelende kinderen: de overblijfjuf heeft pauze en na hun boterham zijn de kinderen losgelaten op het plein.

Dan komt er een dame met een grote doos. Binnen een mum van tijd is ze omringd door een dichte kluwen kinderen. Als bij een bijenkorf zwermen ze om de gulle geefster heen en met blije ogen pakken ze vervolgens uit wat ze in handen hebben gekregen: een `Gogo-testset', met een paar poppetjes, een boekje met speltips en een stickervelletje. De testset is een warmmakertje. In de winkel kun je voor één euro een Gogo-zakje of een album voor Gogo-stickers kopen.

Sampling, het gratis uitdelen van artikelen, is een heel gebruikelijk marketingmiddel. Ook drugsdealers passen het toe om potentiële klanten te werven. Net zo'n beproefde marketingmethode is het om de portemonnee van ouders via hun kinderen te bereiken. En wat ligt er dan meer voor de hand dan het schoolplein uit te kiezen om die verleidingstruc uit te voeren.