Srebrenica 1

In tegenstelling tot wat Gerard Marlet beweert (NRC Handelsblad, 18 april) is het allerminst zeker dat Mladic zich door een gewapende verdediging zou hebben laten afschrikken, of dat de Verenigde Naties in zo'n geval wél massale luchtsteun hadden ingezet. Bovendien is het onzin om te beweren dat een bloedbad als gevolg van een gewapend conflict, met slachtoffers aan beide kanten, ,,iets fundamenteel anders'' zou zijn geweest dan massa-executie of zelfs genocide.

Ten tijde van de val van de enclave was er al geruime tijd géén sprake meer van een volwaardig Nederlands bataljon, een bataljon dat was uitgezonden voor `peace keeping'- en niet voor `peace enforcing'-taken; de vulling was incompleet, en veel militairen waren beperkt inzetbaar door dysenterie en oververmoeidheid. Er was een groot tekort aan munitie. Het mandaat van de VN was niet alleen `beperkt', er gold een expliciete aanwijzing dat de veiligheid van het eigen personeel moest prevaleren boven het doel van de missie. Ook het beleid van de defensie-leiding in Den Haag was van deze geest doordrenkt. No body bags was het leidmotief, en in die geest werden de Nederlandse VN-troepen consequent bezield. Dat minister Voorhoeve zoveel nachten doorbracht in de bunker van het Defensie Crisis-Beheersings Centrum was heus niet uit bezorgdheid over het lot van de Bosnische moslims. Toch had Dutchbat III volgens Marlet in strijd met de orders en voorspelbaar tevergeefs gewapend verzet moeten plegen. Ik weet niet wat er met Karremans zou zijn gebeurd als hij met veertig gesneuvelde manschappen zou zijn thuisgekomen, maar kolonel zou hij zeker nooit zijn geworden.