Prairie

`De Italiaanse renner Piepoli (iBanesto.com) heeft zondag de eindzege behaald in de Ronde van Aragon. Zijn landgenoot Lombardi (Acqua & Sapone) won de vijfde en laatste rit, over 155 km, tussen Monreal del Campo en Zaragoza'.

Dit korte berichtje haalde ik van de internetpagina van de Gazet van Antwerpen. Het bevat geen schokkend nieuws. Toch zijn het dit soort zakelijke berichtjes die me wakker maken. `Zaragoza' en `Ronde van Aragon' zijn woorden die een bladerreactie in het geheugen veroorzaken.

De Ronde van Aragon reed ik slechts eenmaal, ik meen in 1985. Het was een ronde van zitten en afwachten.

Ik zit in een auto, en wacht mijn beurt af voor het optreden in de proloog. Warm rijden is er niet bij. Het hoost angstaanjagend. Een onweersbui hangt al uren boven Zaragoza. Ik zit niet alleen in die auto. We zijn met zijn achten. Naar de inhoud van de gespreksstof is het makkelijk raden. Af en toe verdwijnt er iemand naar buiten. De plicht van de proloog roept. Wie van buiten terugkeert is doorweekt. Na verloop van tijd is de gehele inhoud van de auto doorweekt. Inclusief de stoelen en banken. Inclusief zij die nog moeten. De laatste doorweekte die naar buiten vertrekt heeft geluk. Het is droog geworden.

Ik zit op een zadel en wacht op een demarrage. Van de eerste etappe heeft men een wandeletappe gemaakt. De Ronde van Aragon is voor onze ploeg een trainingsronde. We voelen ons niet geroepen om de finale in gang te zetten. Maar dat er een finale aankomt lijkt ons logisch. Er blijkt echter onder de Spanjaarden weinig behoefte te bestaan aan actie en strijd. Het peloton wandelt onder de rode driehoek door. Er is nog tijd voor een mop. Met nog vijfhonderd meter voor de boeg beginnen de sprinters zich in de juiste uitgangspositie te manoeuvreren. Er was een winnaar die dag. Ik meen me te herinneren dat het er eentje van ons was.

Ik zit op een balkon van een aftands hotel in de vlakte. Ik zit daar samen met mijn slapie. De laatste etappe zit er op. Waar wachten we op? Op het vliegtuig van de volgende dag. De ploegleiding is al naar huis. Waar hebben we het over? Over de kakkerlakken die over de hotelgang wandelen. Over het feit dat de Ronde van Aragon nu een typische trainingsronde is. Over de jongens die met de jongens van een concurrerende ploeg naar de kartbaan zijn, even verderop, en daar ongetwijfeld pogen elkaar van de baan te kwakken. Over de zekerheid dat er eentje met een breuk terugkeert. Over het probleem vrouw hebben we het. Over het weer. Over irritaties die een kamergenoot veroorzaakt. We hebben pils opgehaald bij de bar, alsmede een pakje Marlboro. We roken tot we er misselijk van worden.

Kort voor het avondeten trekken we de conclusie dat het wachten op een balkon met uitzicht op de prairie ook topsport is.