Lachen om een mooie vrouw

Nooit moet ik lachen om een mooie vrouw. Die wekt andere gevoelens op dan hilariteit. Niets leuks om bij aan te haken. Humor werkt alleen als een vrouw zichzelf met pruiken en kleren lelijker maakt en als ze dan met zichzelf spot. Brigitte Kaandorp in haar kletserige mevrouwenhuls, de dikkige Amerikaanse komiek Roseanne, Ruby Wax die zich in te strakke kleren worstelt, ze hebben iets aanstekelijks dat afwijkt. De actrice Simone Kleinsma heeft ook iets imperfects waar je aan blijft haken, al gaat bij haar populaire RTL-comedy Kees & co, over een gezin in een Vinex-wijk, herkenbaarheid voor humor.

Zodra een vrouw haar best doet mooi én grappig te zijn, werkt het niet. Mooie vrouwen hebben moeite om zichzelf voor aap te zetten. Dat is de makke van veel over het paard getild vrouwencabaret, te serieus, te klagerig. Humor gaat juist over vergeeflijke eigen zwakten en gebreken. Voor mannen geldt dat ook. Als Youp van 't Hek niet zo'n bebrilde aardappel was, zou hij niet half zo leuk zijn. Met zo'n middelbare man kan het publiek zich identificeren.

Erotiek leidt hooguit tot de slappe lach en dat is iets anders dan humor. Alleen leuk voor degenen die seksueel geprikkeld worden. Humor is dan een voorwendsel om naar erotiek te kijken. Dat gold voor ,,Met mijn waldhoorn tussen jouw Alpen''. Dat geldt voor het Amerikaanse erotische programma The Sex Court op RTL5. Een persiflage op Jerry Springer waar een man en een vrouw voor een vrouwelijke rechter in schoudermantel en tangaslip over seksuele problemen klagen en vervolgens worden veroordeeld tot een seksuele handeling, elkaar bevredigen bijvoorbeeld. Dat wordt dan deels, zonder close ups van geslachtsdelen, getoond. Dat begeleidende mannengejoel is geen gelach maar lijkt meer op aangstaanjagend hertengeburl. Deze mannen zijn met iets anders bezig dan humor.

Deze terzijdes omdat ik naar een reden zoek waarom ik nooit moet lachen om een dagelijkse RTL-comedy over sekseverschillen Volgens hem, volgens haar. Elke avond om kwart over zeven een kwartiertje dialoog tussen het jonge, kinderloze paar Saskia en Rob. Een vertaling van een Canadese serie Love Bugs waarvan versies in Frankrijk, Italië en Spanje worden uitgezonden. De Nederlandse versie werkt niet. Het begint al bij die Saskia, een slanke, roodharige vrouw in spijkerbroek die zo in de folder voor de lente-aanbiedingen van de Praxis kan. Rob, bekend van de reclame voor Amstel bier, is de stereotiepe man. Dan wordt zo'n dialoogje al gauw steriel. Je ziet alleen hun tweeën. Van derden komt alleen een arm of een halve schouder in beeld. Veel slaapverwekkende grappen over de schoonmoeder die de man altijd kleineert. En Saskia en Rob praten hun problemen uit voor de psycholoog. Dat is dramatisch gezien een al te makkelijke oplossing. De dialoogjes zijn gelicht uit psycho-bestsellers als Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus of uit Deborah Tannens boek over sekseverschillen: You just don't understand.

Veel ruzies en stemverheffing. ,,Over gevoelens wil ik praten, over gevoelens'', schreeuwt Saskia boos tegen Rob. En dat vindt Rob ,,gelul''. Zo vlijtig bezig om grappig te zijn. Het lijkt wel een voorlichtingsfilmpje. Alleen een man en een vrouw zonder buitenwereld is te saai, te abstract.

Toch zat ik zondagavond bij de VPRO te kijken naar een prachtige, klassieke onbegripscène tussen man en een vrouw in het Britse Smack the Pony. Een man had in een sfeervol restaurant een taart laten aanrukken voor zijn vriendin. Die was niet om op te eten maar om uit te graven want er zat een speciaal cadeau voor haar in. Wat was dat? Een unieke helm uit de Eerste Wereldoorlog. Die zette hij met roomresten en al op haar hoofd. Heel braaf liet zij zich dat aanleunen maar uit haar lief glimlachende gezicht sprak ook verbazing. ,,Een ring is zo cliché'', had hij gezegd. Met die helm wilde hij haar ten huwelijk vragen en dan antwoordt zij heel zachtjes zonder haar stem te verheffen ,,dat kun je wel vergeten''. Hilarische scène vol subtiliteit. Die vrouw zag er overigens ook heel goed uit. Waar zit het hem nou in?