Gebroken enkel

Mijn eerste treinreis na een enkelbreuk. Het ongeluk gebeurde op een trap. In gedachten zie ik me bij het uitstappen struikelen op de hoge, wijd van elkaar staande treden na een duw van een haastige medereiziger.

Het neemt fobische vormen aan. Ik vraag aan een jonge vrouw of ze mij mijn wielkoffertje aan wil geven als ik uitstap. Ze laat mij een gezwollen voet zien en zegt dat ze geopereerd is aan een enkelbreuk. Mijn enkel krijgt op dat moment iets aanstellerigs. Ze moet er bij het volgende station al uit. Ik verontschuldig mij en geef haar de weekendtas aan als ze uitstapt.

Voor de laatste stopplaats heb ik een krachtig uitziende man op het oog. Zo vriendelijk mogelijk stel ik hem dezelfde vraag. Nog voordat hij kan antwoorden, vertelt zijn vrouw dat hij geopereerd is aan beide heupen. Ik verontschuldig mij voor de tweede keer en geef de moed op. Wie weet wat voor ellende ik bij een volgend verzoek te horen zou kunnen krijgen.

Bij de uitgang is het een gedrang. Ik houd mijn hart vast. Kan ik u misschien helpen, mevrouw? Ik kijk om en zie een jongen met een vriendelijk gezicht, oorringen en een piercing in zijn neus. Ondanks alle waarschuwingen nooit je bagage aan een vreemde te geven, reik ik hem mijn koffertje aan. Weigeren durf ik niet, maar in gedachten zie ik hem met mijn koffer wegrennen.

Op het perron, waar ik veilig land, vraagt hij of hij me nog verder kan helpen. Beschaamd bedank ik hem en trek mijn koffertje als een nieuw bezit achter mij aan.

Drie blunders spoken rond in mijn hoofd.