ZOENCULTUUR

Naam: Ivonne Jacobs (35)

Beroep: international manager bij een humanitaire organisatie

Woonplaats: Couilly-Pont-Aux-Dames

,,In Nederland is het ondenkbaar, in Frankrijk is het de gewoonste zaak van de wereld: je collega's zoenen als je 's morgens binnenkomt. Toen ik zes jaar geleden in Parijs kwam werken, vond ik dat heel raar. Ik weigerde aanvankelijk zelfs mee te doen. Maar ja, iedereen doet het. Ze kijken er vreemd van op als je dat ochtendritueel overslaat. In Parijs zoenen we twee maal, in het zuiden van Frankrijk vier. Daar moet je rekening mee houden, anders sta je in de lucht te smakken.

,,Fransen zijn ook minder rechtstreeks dan Nederlanders. Ze vinden een te directe houding zelfs ongepast. Als ik iets met een collega wil bespreken, informeer ik altijd eerst hoe het met zijn of haar kinderen gaat. Daarna praten wij wat over het weer. Pas dán snijd ik het eigenlijke gespreksthema aan. Anders dan in de Verenigde Staten komt zo'n uitwisseling van beleefdheden voort uit oprechte interesse. Men neemt de tijd voor elkaar.

,,Het gevolg is wel dat je werkdagen tamelijk lang zijn. Je begint om een uur of negen en pakt om zeven, acht uur je boeltje bij elkaar. Zeker als je kinderen hebt, moet je je dagen daarom goed plannen. Toch is de Franse werkcultuur relaxed. Zo gaan we tijdens de middag altijd met elkaar lunchen – minimaal een uur, uitsluitend in restaurants. In feite zijn het gewoon werkbesprekingen, maar de sfeer is wat losser. Je leert je collega's op die manier beter kennen, wat het werk ten goede komt.

,,Overigens kunnen Fransen ook heel action minded zijn – een groot voordeel in de humanitaire branche. Ze vragen zich niet eerst af hoe een operatie gefinancierd moet worden, maar stappen op het vliegtuig in de overtuiging dat problemen ter plekke worden opgelost. Die onverzettelijkheid kan ik zeer waarderen.''