Tussen de eethooligans

Kunnen 35 miljoen bezoekers zich vergissen? In Utrecht neemt Joep Habets een kijkje bij Nederlands grootste restaurant La Place.

,,Ze kijken wel, maar ze kopen niet'', zei Vroom & Dreesmann vorige week over zijn klanten bij de start van een campagne om aan die voor een warenhuis sippe situatie een eind te maken. Het is nauwelijks voorstelbaar, de collectie van Vroom & Dreesmann heeft toch geen bovengemiddelde amusementswaarde of visuele aantrekkingskracht. Ze kopen er niet, maar ze eten er wel. Dát lijkt me een plausibele constatering.

De La Place restaurants en de verwante eet- en drinkgelegenheden van het warenhuis zijn succesvol, er komen jaarlijks 35 miljoen bezoekers. La Place is een jaar of vijftien geleden geïntroduceerd. Een Frans marktplein is de metafoor voor ambachtelijkheid en versheid. In de beginjaren was het bevolkt met als Franse boertjes uitgedost personeel, wat erg deed denken aan de knullig als uienverkopers vermomde Britse piloten uit Allo, Allo. Om de gasten duidelijk te maken dat de koks met verse ingrediënten werken ligt de voorraad her en der opgestapeld en bereiden ze alles voor het oog van de klant. Het concept is een stuk aantrekkelijker dan bij veel andere grootschalige `eetformules', maar het heeft ook zijn nadelen. Het is erg afhankelijk van de bekwaamheid en luimen van het personeel. Zo oogt de zaak snel rommelig en bezoedeld, met als dieptepunt de vestiging in de Amsterdamse Kalvertoren.

Vroom en Dreesmann bouwt voort op het succes en opende eind vorig jaar in Utrecht en onlangs in Rotterdam-Zuid een megarestaurant onder de naam La Place, marché du monde. Mijn eerste kennismaking met de Utrechtse vestiging viel tegen. Het was er op een doordeweekse dag, anderhalf uur voor sluitingstijd, bijna net zo uitgestorven als in de rest van het warenhuis. Niet kopen, niet eens kijken. En laat ik over de quiche Lorraine, slap en toch droog, verder maar zwijgen.

Kunnen 35 miljoen bezoekers zich vergissen? In de herkansing gaan we op een zaterdagmiddag en dan is er over publiek niet te klagen. Dat baant zich een weg door een ruimte die het midden houdt tussen markt, magazijn, afhaalbuffet en keuken. De gasten schuifelen langs de uitstallingen van gerechten uit Toscane en Siam, dat kennelijk smakelijker klinkt dan Thailand, langs het soepenbuffet, de fruit- en sapbar, waar met overgave wordt geperst, de vitrine met oesters, kreeft en zalm op ijs en langs de draaiende spitten met kippen. Er is voor elk wat wils, van pizza's uit de steenoven tot roerbakgerechten uit de gietijzeren wok, maar ook gewoon een biefstuk. Boven de appeltaart hangt een foto van appelteler Van der Grift en overal liggen foldertjes met informatie over de herkomst van de vaak biologische producten. La Place heeft niets te verbergen. De mozzarella komt van de melk van Zuid-Limburgse waterbuffels.

De eerlijkheid beperkt zich tot de keuken. In het eetgedeelte is het louter schone schijn. De gast kan zich in een bibliotheek wanen of in een Franse salon met kroonluchter, quasi-schouw en nep-open haard. En dat allemaal op vierhoog in Hoog Catharijne. Wat verderop doen tuinmeubelen hun best de sfeer van een mediterraan terras op te roepen, terwijl je een verdieping hoger echt buiten kunt zitten. Het riante uitzicht op de Domtoren en de Utrechtse binnenstad is geen namaak.

Niet alleen het personeel, maar ook het publiek moet bij dit concept een beetje meewerken. Het is zelfbediening en de aanblik van de tafeltjes is ordeloos. Een op de zeven gasten is eethooligan en brengt zijn blad niet naar de afruimband. Met enige moeite vind ik met een vol beladen blad een schone, opgeruimde stek.

Voor de Thaise geroerbakte noodles met rundvlees (5,44 euro) mocht ik zelf een kommetje groente samenstellen en de gewenste scherpte, mild, spicy of hot, aangeven. De vlammen sloegen vurig tegen de wok. Het resultaat oogt matig, maar smaakt goed. De salade met kip (5,44 euro) heeft voor een salade met kip een beetje weinig kip maar wel veel gegrilde groente, gedroogde tomaatjes en een frisse, licht zure vinaigrette. En de boterkoek (1,20 euro), tja dat blijft boterkoek. Het bloedsinaasappelsap (1,95 euro) is lekker, maar je moet wel van een beetje pulp houden.

`Nederland op zijn breedst' is het nieuwe motto van Vroom en Dreesmann. Niet alleen in de multiculturele keuken lukt dat aardig, ook het publiek heeft een brede samenstelling. Het is een echte place du monde.

La Place, marché du monde, Vroom & Dreesmann, Hoog Catharijne, Utrecht, nu ook Zuidplein, Rotterdam, www.laplace.nl