THEATRAAL

Naam: J.L. Heldring (84)

Beroep: publicist

Woonplaats: Leidschendam

,,Ik hoor het wel vaker: `Meneer Heldring, u denkt zo logisch, dat heeft u vast van uw Franse moeder'. Ik moet daar altijd een beetje om lachen: alsof zoiets in je bloed zit!

,,Toch heb ik, als kleinzoon van Franse protestanten, wel iets van die Franse cultuur meegekregen. Ik ben opgevoed door Franstalige kinderjuffrouwen – veelal domineesdochters, want mijn vader was als de dood dat wij door katholieke mademoiselles geïndoctrineerd zouden worden. Hun taak was ons de Franse taal zó goed bij te brengen, dat wij later met onze grootouders zouden kunnen converseren.

,,Ook na de dood van mijn moeder – ik was zes – bleven wij Frans spreken thuis. We brachten regelmatig bezoekjes aan mijn grootouders in Parijs. En in 1938 heb ik een aantal colleges in diezelfde stad gevolgd – tussen twee examens door, ik studeerde toentertijd aan de universiteit van Leiden.

,,In de jaren daarna is mijn liefde voor Frankrijk wat weggeëbd. Ik volg het politieke debat, lees Le Monde, schrijf zo nu en dan een column over opvallende maatschappelijke ontwikkelingen. Maar de Franse invloed is – helaas – al jaren tanende. Zelf lijken de Fransen daar nog niet helemaal van doordrongen. Ze treden op alsof ze een grote mogendheid zijn, maken veel theater, maar het resultaat is niet navenant.

,,Eigenlijk ben ik helemaal niet zo dol op de Fransen. Ik heb meer liefde voor het land dan voor de mensen. Met name de arrogantie van de Parijzenaars vind ik érg onaangenaam; ze zijn vaak op het onbeschofte af. Maar ja, wat te denken van minister Jorritsma, die Chirac ,,een engerd'' noemt. Ook dat is natuurlijk zeer ongemanierd. Ze stelt de verhoudingen er bovendien onnodig mee op scherp. In dat opzicht kan Jorritsma nog veel van haar Franse collega's leren; die zijn doorgaans uiterst diplomatiek.''