Srebrenica 2

In zijn sterke analyse `Schuld door nalatigheid' over de diplomatieke traditie van Nederland Gidsland trekt Paul Scheffer de verkeerde conclusie. Hij verwijt vooral Nederlandse politici met hun `ondoordachte moralisme', geen benul te hebben van machtspolitiek in de wereld. Srebrenica zou hun een wijze les moeten zijn, een oefening in realisme. Natuurlijk is het gevaarlijk als in de watten gelegde, wereldvreemde Nederlanders in mindere omstandigheden de vrede willen gaan brengen, dat is wel gebleken. Maar een klein land als Nederland zou er beter voor kunnen kiezen de internationale gemeenschap met vooruitstrevende ideeën onder druk te zetten, dan voorop te willen lopen in ordinaire `machtsuitoefening door de Verenigde Naties'. Het almaar militair ingrijpen in conflicthaarden in de wereld altijd als het eigenlijk al te laat is blijft een middeleeuwse methode (die bovendien de wapenindustrie subsidieert).

Nederland Gidsland zou de kwestie-Srebrenica juist moeten aangrijpen om andere landen ervan te overtuigen dat conflicten voorkomen bijvoorbeeld door middel van uitvoerigere rapportages vanuit mogelijke conflicthaarden goedkoper en efficiënter is dan die conflicten almaar te moeten `genezen'. Ook dat is een vorm van realisme.