REGISSEURS

Welke auteurs, regisseurs en musici maken anno 2002 in Frankrijk de dienst uit? Een overzicht van de bekendste namen, per categorie:

Jean-Pierre Jeunet

Jean-Pierre Jeunet (Roanne, 1953) won tegen de verwachting in geen enkele Oscar voor Le fabuleux destin d'Amélie Poulain, maar het lichtvoetige sprookje over een meisje uit Montmartre werd wel een fenomenale wereldhit. Toen Jeunet nog een duo vormde met ontwerper Marc Caro waren hun films (met name Delicatessen) somberder en sarcastischer. Na een Hollywood-avontuur (Alien Resurrection) keerde hij terug om het publiek te voeden met een moderne, fragmentarische feelgood movie. Hij vormt het levende bewijs dat je tegenwoordig in Frankrijk ook een filmauteur kunt zijn als je het festival van Cannes (wees Amélie af) en de linkse intellectuelen (vonden Amélie getuigen van nostalgie naar een Frankrijk dat nooit bestaan heeft) tegen je hebt.

François Ozon

François Ozon (Parijs, 1967) is het cinefiele wonderkind en de lieveling van de filmbladen. Maakte al eens een film naar een stuk van Rainer-Werner Fassbinder (Gouttes d'eau sur pierres brûlantes), en treedt met hem in de voetstappen van de grote homoseksuele vrouwenregisseurs à la George Cukor. Bewees die reputatie met de regie van Charlotte Rampling in Sous le sable en van acht sterren, onder wie Deneuve, Ardant, Huppert en Béart, in 8 femmes. Knapste jongetje van de klas heeft een glanzende carrière voor zich.

Gaspar Noé

Gaspar Noé (Argentinië, 1963) is een van de vaandeldragers van de seksueel openhartige, tamelijk gewelddadige en min of meer nihilistische stroming in de eigentijdse Franse cinema (van Baise-moi tot Sombre) en literatuur (Michel Houellebecq, zie `auteurs'). Continueerde het door Philippe Nahon gespeelde personage van een racistische paardenslager uit zijn `moyen métrage' (middellange film) Carne (1991) in het regelrecht naar Céline verwijzende Seul contre tous (1998). Noé's tweede lange film over verkrachting en wraak, met publiekslievelingen Monica Bellucci en Vincent Cassel in de hoofdrollen, heet Irréversible en wordt in mei in Cannes verwacht. Ook geprotegeerd door Agnès B.

Claire Denis

Claire Denis (Parijs, 1948) groeide op in Afrika, waar ze haar debuutfilm Chocolat (1988) situeerde, een hommage aan een wereld van zwarte lichamen. Eerst lange tijd gewild als assistent-regisseur, van onder meer Wenders en Jarmusch. Maakt nog steeds provocerend-fysieke films, bijvoorbeeld over mannenlijven in het Vreemdelingenlegioen (Beau travail, 1999) of stevig diep in de schouder happende vampieren (het controversiële Trouble Every Day, 2001). Weet ook weg met hanengevechten (S'en fout la mort, 1990), moordlustige junkies (J'ai pas sommeil, 1994) of de sensualiteit van een pizzabakker (Nénette et Boni, 1996). Wordt geprotegeerd door mecenas Agnès B.

Catherine Breillat

Catherine Breillat (Bressuire in de Charente-Poitou, 1948) was oprecht geroerd toen ze dit jaar op het International Film Festival Rotterdam de jongerenprijs kreeg voor Fat Girl/À ma soeur, een film over puberleed die niet per se voor die doelgroep bestemd is. Rotterdam lanceerde ook na een kwart eeuw sappelen in 1999 haar internationale reputatie, met een retrospectief en de film Romance. Consequent moedig observator van seks, liefde en alle mogelijke mengvormen. Zich opdringende termen als masochisme en feminisme zijn te gemakkelijke etiketten voor haar persoonlijke engagement. Heeft ook de sympathie van Agnès B.