Ontwikkelingswerk

Het beeld dat Koert Lindijer – via de lens van Gys Zevenbergen – van Wim Zevenbergen en zijn levenswerk schetst (Een leven lang ontwikkelingswerk, Leven &c. 13-4-02) komt niet overeen met de indruk die ik gedurende de vele jaren waarin ik een collega van Wim was heb gekregen.

Wim is niet de halve zool die in z'n naïveteit aan het einde van de reis voor de camera uithuilt omdat 't is mislukt. Hij moet op het moment van het uit z'n verband gelichte citaat gewoon doodmoe zijn geweest. Mag dat alsjeblieft? Hij behoorde tot de enkelingen die blijven doorgaan ondanks de vele eigen twijfels en persoonlijke teleurstellingen. Die twijfels maken hem juist echt, oprecht en bewust kwetsbaar in tegenstelling tot al degenen die zich bij de grote hoop, het onrecht, de kloof tussen groepen mensen en de verdere marginalisering van het grootste deel van de wereldbevolking hebben neergelegd. Die meepletten met de wals van de globalisering en elke overgebleven strohalm naar zelfbeschikking van eeuwenlang achtergestelde groepen mensen omknakken. Er was geen sprookje voor nodig de moedige activiteiten van Wim Zevenbergen te ridiculiseren. Het yuppendom van de westerse sociaal-democratie was er tegen het einde van de vorige eeuw in geslaagd de moeizame weg van trial and error definitief te verketteren, en gerieflijk mee te liften op de elitaire snelweg naar de nieuwe economie. De wereld was een dorp nietwaar? Het grote gelijk ligt bij de winnaars.