Na het pak slaag

Komende week begint het strafproces tegen Mike J. en Wanda R. Ze worden verdacht van moord of doodslag op Wanda's dochtertje Rowena. Tegenover de politie vertellen ze hoe Rowena om het leven kwam. Mike: `Ik heb nooit voluit geslagen.' Wanda: `Als ik dit allemaal tevoren had geweten, was ik bij hem weggegaan.'

Op donderdag 24 januari 2002, 's avonds om negen voor half acht, zegt Mike J. (32) tegen de twee politiemannen die hem verhoren dat hij `nu zal doen wat hij beloofd heeft'. Hij gaat vertellen hoe Rowena Rikkers, de vierjarige dochter van zijn vriendin Wanda (26), op woensdag 15 augustus 2001 in zijn huis aan de Huslystraat in Rotterdam de dood vond.

Rowena's romp werd op maandag 27 augustus gevonden bij strand Nulde, haar hoofd drie dagen later bij de Nieuwe Waterweg, een van haar handjes in het Veluwemeer. De patholoog die het lijkje onderzocht kon niet zien waardoor ze was overleden. Haar ingewanden waren niet beschadigd. De wonden op haar lichaam waren van na haar dood.

Het is het elfde verhoor van Mike, op donderdag 24 januari. Tien verhoren lang heeft hij volgehouden dat hij van niets weet en `er niets mee te maken heeft'. Hij vertelde wel hoe hij eerder dat jaar Wanda leerde kennen in een chatbox en hoe ze met haar twee kinderen bij hem was ingetrokken, twee weken nadat ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet. Wanda had problemen met haar ex-man, zei Mike tegen de twee politiemannen. Die achtervolgde en bedreigde haar, ze was voor hem op de vlucht. Mike vertelde ook dat Wanda door bemiddeling van een politieman uit Dordrecht, waar ze eerst woonde, een woning toegewezen had gekregen in Capelle aan den IJssel. Mike hielp haar met de verhuizing, kocht spullen voor haar, regelde alles. Maar toen ze één nacht in het nieuwe huis hadden doorgebracht, besloten ze om naar Spanje te gaan. Daar woonde Wanda's vader. En Mike had er een huis, dat wil zeggen, de helft van een schuur, op La Gomera.

Dat was op 1 september. Kort daarvoor had de politie op de televisie de vondst van lichaamsdelen van `een jong kind' gemeld en om inlichtingen gevraagd. Rowena zou pas in oktober herkend worden, nadat een foto van het afgietsel van haar hoofd in alle kranten had gestaan.

Mike vertelde in de verhoren voor 24 januari aan de twee politiemannen dat ze vertrokken in een gehuurde Mercedes Vito, nadat hij zijn koelkast, computer en andere spullen – ook allemaal gehuurd – had verkocht aan vrienden in de flat. Ze staken over naar Marokko om van daaruit de boot naar La Gomera te nemen, werden 's nachts toen ze in de bus sliepen overvallen, gingen terug naar Spanje, zochten tevergeefs naar Wanda's vader, werden weggestuurd bij Wanda's tante, en reden terug naar Rotterdam. Dat was op 7 september. Maar op 8 september vertrokken ze weer, nadat ze nog meer gehuurde spullen hadden verkocht. Ze reden zoveel, vertelde Mike, dat hij op het laatst niet meer wist welke kant hij uitging. Dagen zaten ze in de auto, zwijgend, Wanda en Rochelle (toen 3), hijzelf en Boy, zijn Amerikaanse Staffordshire terriër. Nee, Rowena was niet er bij. Waar ze wel was, wilde Mike niet zeggen.

In de verhoren voor 24 januari vertelde Mike over de moeilijkheden die Wanda had met Rowena. Dat ze slecht sliep, niet wilde eten, in haar broek poepte en haar zusje beet. Mike wist ook wel hoe dat kwam. Martin Huisman zat daar achter, de vader van Rowena. De rest, zei Mike, moesten de politiemannen maar aan Wanda vragen.

Hij vertelt niet over hoe hij met Rowena en Rochelle omging. Alleen dat hij zelf een stiefvader had gehad die `niet lief' voor hem was geweest en dat hij voor de kinderen van Wanda `beslist niet zo' wilde zijn. Hij wil ook niets zeggen over de Opel Corsa die hij in augustus huurde en waarmee in een paar dagen honderden kilometers gereden was. Of hij weleens in Hoek van Holland was geweest? Geen antwoord.

Op dinsdagochtend 22 januari, in het zevende verhoor, begint Mike te veranderen. Hij zegt dat hij alleen maar `stoer zit te doen om tijd te rekken'. Hij wil Wanda zien. Maar Wanda is er nog niet, ze is onderweg uit Spanje waar ze samen in december waren gearresteerd. Mike zegt dat hij met haar heeft afgesproken om over `dingen' niet te praten. En die belofte gaat hij niet zomaar breken. Hij huilt. Hij zegt dat de politiemannen nu wel de brieven mogen lezen die hij van Wanda kreeg en die hem, toen hij op 18 januari naar Nederland was overgebracht, waren afgenomen. Wanda weet niet veel, zegt hij. Hebben de politiemannen die hem verhoren niet onthouden wat hij vertelde over `die puzzel'? Hij is de enige die hem kan oplossen!

Op donderdagochtend 24 januari, in het tiende verhoor, zegt Mike dat hij `niet meer wenst te praten' als hij Wanda niet mag zien. Hij zegt ook dat hij `boordevol ellende zit' en dat die ellende eruit moet. Hij blijft herhalen dat hij een afspraak met Wanda heeft en dat hij die niet zal verbreken zolang hij dat niet zelf tegen haar heeft kunnen zeggen. Waarom mag dat niet? Waarom houdt justitie `een doorbraak' tegen?

's Avonds om vijftien over zeven wordt Wanda de verhoorruimte van Mike binnengebracht. Om zestien over zeven gaat ze weer weg. Ze heeft gezegd dat Mike `het mag vertellen' en `dat alles goed is'.

En dan vertelt Mike dat Rowena op een avond laat toen Wanda al sliep uit bed was gekropen en dat Boy toen op haar sprong. Dat hij Boy toen van haar had afgetrapt. En dat hij de volgende ochtend had gemerkt dat Rowena helemaal slap was. Hij durfde geen dokter te halen, omdat ze `plekken, schrammen en zo' op haar lichaam had. Ze had de dagen ervoor `ook wel klappen van mij' gehad. Hij legde haar op de bank en ging Boy uitlaten. En toen hij terugkwam, was Rowena dood. Ze had bloed en gal gespuugd. Wanda zag het en Rochelle zag het ook. ,,Ik denk'', zegt Mike, ,,dat ik Rowena geraakt heb in plaats van Boy''. Hij droeg schoenen met ijzeren neuzen. Hij had nog zo vaak tegen haar gezegd dat ze niet bij het hok van Boy moest spelen. Hij had nog geprobeerd haar te reanimeren. Het was niet gelukt.

Daarna wikkelde hij Rowena in een dekbedhoes en legde haar in de bovenste la van het vriesgedeelte in de koelkast. De twee politiemannen die hem verhoren vragen hem hoe ze er weer uitgekomen is, steeds opnieuw, urenlang. Mike zegt dat hij dat niet weet. De volgende ochtend, in het twaalfde verhoor, zegt hij dat hij de sleutel van zijn huis `ergens heeft afgegeven' en dat `andere mensen' het voor hem hebben geregeld.

Maar dat is niet waar. Op vrijdagavond 25 januari vraagt Mike of hij opnieuw kan worden verhoord. Hij `houdt niet van liegen'. Hij wil de plek aanwijzen waar `de rest van Rowena ligt'.

Het verhaal van Boy blijkt ook niet waar. Maar het duurt tot 2 februari voordat Mike erop terugkomt. En pas op 7 februari komen de herinneringen aan `Rowena verdelen' weer boven.

Vissen

Rowena is op 16 augustus door Mike naar vrienden in België gebracht. Dat zegt Wanda als ze de eerste keer wordt verhoord, op 24 januari. En ze blijft dat dagenlang volhouden. Rowena zou in België blijven tot na de verhuizing naar Capelle aan den IJssel. En later zou ze daar tot januari blijven, als Wanda en Mike een begin hadden gemaakt met hun nieuwe leven in Spanje. Die vrienden in België hadden `ervaring' met lastige kinderen, zegt Wanda. En Rowena was lastig. Ook al voordat Wanda bij Mike introk. De huisarts had haar verwezen naar een kinderpsycholoog. Maar die bleek een wachtlijst te hebben van een jaar.

Op 28 januari, in het elfde verhoor, zegt één van de politiemannen tegen haar dat Mike een bekentenis heeft afgelegd en dat er in de Huslystraat `vreselijke dingen' zijn gebeurd. Maar Wanda wil er niets van weten. ,,Je kan wel gaan vissen'', zegt ze. ,,Ik weet niks.''

De politieman: ,,Het hele België-verhaal, daar klopt niets van. Kunnen we zo van tafel vegen.''

Wanda zwijgt.

De politieman: ,,Jouw moeder, oma Rikkers, heeft op een bepaald moment Rochelle aan de telefoon gehad en Rochelle zei tegen oma: Rowena is dood.''

Wanda zwijgt.

,,Je wist niet hoe snel je de hoorn weer moest overnemen van Rochelle.''

Wanda zwijgt.

Dertien verhoren lang zegt ze `het zal wel' en `ik heb geen zin om hier op in te gaan' en `ik weet niet wat voor spelletjes dit zijn'. In het veertiende verhoor, op 29 januari, besluit ze `om de waarheid te vertellen'. En dan vertelt ze over de tijd dat Rowena bij Martin Huisman was geweest, mei 2001. Wanda en Mike kregen ruzie met Martin toen ze Rowena kwamen ophalen. En daarna waren de `toestanden' begonnen. Wanda is in het veertiende verhoor nog heel voorzichtig. Ze zegt: ,,Er werd weleens een tik gegeven op haar kont of normaal zachte tikken. Maar Michael was iets harder. Die schijnt vroeger ook wel klappen te hebben gehad.'' En: ,,Ik heb wel gezegd tegen hem: niet zo hard joh, het is een kind.'' En: ,,Ik heb me gewoon laten leiden. Je wist geen oplossing. Niets om te zorgen dat het beter werd.'' En: Ik heb wel vaak aangegeven dat het te ver ging. Hij zei dan: je moet me niet afvallen waar de kinderen bij zijn.''

Op een dag komt ze onder de douche vandaan en ziet ze dat Mike Rowena aan het reanimeren is. ,,Het enige dat ik nog weet was: het is te laat. Ik wilde iedere keer naar het ziekenhuis bellen. De ambulance of iemand... Maar hij zei: dat kan niet want je gaat voor mishandeling, want dat zie je gewoon, dat het kind geslagen is. Toen was het te laat. Toen waren we in paniek. Echt in paniek. Michael ook.''

Wanda begreep later van Mike dat Rowena diezelfde dag nog in de vriezer was gestopt. Ze durfde daarna de keuken niet meer in. Ze vroeg Mike of hij de vuilnisbak voor de deur van de koelkast wilde zetten, ze was bang dat die open zou gaan. Wat er daarna met Rowena is gebeurd weet ze niet, zegt ze. Er ging `een lampje bij haar branden' toen ze net naar Capelle aan den IJssel was verhuisd, op 29 augustus, en ze op de televisie zag dat er een rompje was gevonden. ,,Ik weet nog wel dat Michael op de bank mijn hand vastpakte. Ik wist toen dat het om Rowena ging.''

Aan het eind van het veertiende verhoor wordt Wanda al wat minder voorzichtig. ,,Het klinkt misschien hard tegenover Michael, maar als ik alles van tevoren had geweten dan was ik gewoon weggegaan.''

Tv-freak

Mike noemde zichzelf `Michael Beau Quintain' in de chatbox waar Wanda hem leerde kennen. Hij had een hekel aan zijn eigen achternaam. De achternaam van zijn moeder, zijn vader heeft hij nooit gekend. In het rapport dat de reclassering over Wanda maakte staat dat de `aantrekkingskracht' van Mike `groot' moet zijn geweest. Hij was heel anders dan Martin Huisman, met wie ze op haar negentiende een relatie had gekregen. In de ogen van Wanda was Martin lui, dom, ongeschoold, zwijgzaam, altijd ziek, een tv-freak, een querulant met schulden en een strafblad. Ze was om hem weggelopen bij haar eerste vriend, maar ze had zich `volstrekt verkeken op zijn karakter'. Mike was in haar ogen actief en intelligent. Hij had een boekhouddiploma en was zeker naar de kunstacademie gegaan als hij er het geld voor had gehad. Mike was gezond en sportief, lief, toegewijd en zorgzaam. Pas later merkte Wanda hoe dominant hij was.

Mike had ook op de politieschool gezeten, maar daar was hij weggestuurd wegens heling. In 1993 zat hij tien maanden in de gevangenis na een gewapende roofoverval. Daarna had hij baantjes bij een hakkenbar, een videotheek, een discotheek, een bedrijf dat survivaltochten organiseert. Maar het was altijd voor kort en altijd zwart. Mike had een bijstandsuitkering.

In het rapport van de reclassering staat dat Wanda `ad rem en sociaal vaardig' is. Er had `veel meer in haar gezeten' als ze op school beter haar best had gedaan. Ze zat op het mavo. Ze werkte van haar zestiende tot haar achttiende als winkelmeisje en caissière. Daarna zat ze thuis en dat vond ze `prima'. Met haar ouders – keurige mensen, volgens de reclassering – kon ze het altijd goed vonden, ook nadat was gebleken dat haar vader haar vader niet was. Op het consultatiebureau was tegen haar gezegd dat de pigmentvlek op Rochelles rug alleen voorkwam bij mensen uit landen rondom de Middellandse Zee. Zo kwam ze erachter dat haar moeder een relatie had gehad met een Spanjaard. Het had haar verbaasd van haar moeder, in haar ogen `het toppunt van burgerlijkheid'.

,,Ik ben nooit een meegaand type geweest'', zegt Wanda op 20 februari in het zesendertigste verhoor tegen de politie. ,,Maar bij hem is dat geleidelijk aan wel gebeurd.'' Ze kan er geen verklaring voor geven. ,,Ik had dit van tevoren nooit geloofd.'' En: ,,Ik snap niet dat iemand in zo'n korte tijd zoveel invloed op je kan uitoefenen, dat je een ander wordt.'' Ze werd niet door hem bedreigd, zegt ze. Ze keek, denkt ze, misschien te veel tegen hem op. ,,Hij ging met mij om, zoals ik het van een man wilde.''

Wanda doet alles wat Mike zegt. Ze houdt op met roken en nagelbijten. Ze stopt met de opleiding tot receptioniste waar ze net mee begonnen is. Ze mag haar vriendinnen niet meer zien. Ze mag Rowena niet meer bij haar moeder brengen. ,,Hij zei dat je geen familie nodig had.'' Wanda's moeder zegt later tegen de politie dat Rowena en Rochelle geen kinderen meer waren. ,,Ze zaten op de bank en moesten netjes doen. Ze keken ook een beetje doods uit hun ogen. De glans was er uit.''

Wanda's moeder zegt ook: ,,Voorts wil ik u nog zeggen dat ik het idee had dat Michael onze Wanda volledig onder de duim had. Wanda vond alles goed wat Michael zei. Het verbaasde mij zeer. Ik kende Wanda zo eigenlijk niet.'' En: ,,Ik weet wel dat Michael de overheerser was in hun relatie. Het leek wel of ze gehersenspoeld was.''

De eerste keer dat Wanda iets doet zonder wat aan Mike te vragen is in Spanje, als Rochelle op een avond een paar slokken uit een fles rum heeft gedronken. Ze pakt haar dochter, slap en laveloos, op en rent naar de buurman die hen naar het ziekenhuis brengt. Maar Rochelle had geen blauwe plekken, zegt Wanda. Mike had haar sinds de dood van Rowena `alleen maar twee keer onder de koude douche gezet'.

Hitte

Tussen 25 januari en 2 februari vertelt Mike aan de politie hoe hij in het weekend van 25 en 26 augustus in de moordende hitte en de stromende regen naar Harderwijk en naar Hoek van Holland reed en daar de lichaamsdelen van Rowena in het water dumpte. Wanda en Rochelle zaten in de auto, ze waren naar het Dolfinarium geweest en naar een camping bij Oudorp. Maar Wanda wist niet wat hij aan het doen was, zegt Mike. Hij zei tegen haar dat hij lege blikjes ging weggooien of dat hij moest plassen. Aan de politie vertelt Mike dat hij `ook niet snapt dat hij het zo deed'. Het had te maken met de belofte die hij Wanda had gedaan toen Rowena net dood was: dat hij haar een nieuw kindje zou geven. Hij wilde dat Rowena gevonden zou worden, zegt hij. Maar niet meteen. En ze moest ook niet meteen met hem in verband worden gebracht. Eerst moest Wanda zwanger worden.

Mike vertelt dat hij `goed' wilde zijn voor de kinderen, dat hij ze lief vond. Maar hij ergerde zich aan het gedrag van Rowena. Rochelle kroop bij hem op schoot. Rowena wilde niet naast hem zitten. Ze gaf hem geen kus als ze naar bed ging. Ze spuugde over haar bord, ze plaste aan tafel in haar broek. Ze huilde hysterisch om haar papa. Ze zat Wanda uit te lachen. Maar Wanda wist niet wat ze moest doen, zegt Mike. Dus strafte hij maar. Hij zette haar onder de koude douche. Of hij stuurde haar naar bed. Maar dan mocht ze niet gaan liggen, ze moest zitten. Hij sloot haar ook wel op in de hondenbench. Hij had er twee, ze stonden op elkaar. Als Rowena zich gedroeg als een hondje, vond Mike, dan zou ze ook worden behandeld als een hondje. Toen Wanda en hij op een dag – het was 7 augustus – met Rochelle naar het ziekenhuis moesten, sloot hij Boy in de onderste op en Rowena in de bovenste. Rochelle had een snee boven haar wenkbrauw, die moest gehecht worden. Ze waren uren weggebleven. Maar dat was niet hun schuld geweest, zegt Mike. Ze hadden lang moeten wachten. En toen ze eindelijk aan de beurt waren, wilde de dokter alleen maar een pleister op Rochelle's wenkbrauw plakken. Ze waren naar een ander ziekenhuis gegaan.

De ruzie was zo hoog opgelopen, zeggen de politiemannen die Mike verhoren, dat het ziekenhuis daarna bij de politie in Rotterdam een melding had gedaan.

Tussen 25 januari en 2 februari laten de politiemannen Mike steeds opnieuw vertellen hoe Rowena volgens hem op 15 augustus de dood vond. Ze geloven hem niet. Het verhaal van Boy klopt niet met wat Wanda intussen heeft verteld. Het lijkt ook niet te kloppen met het sectierapport van de patholoog die Rowena's romp onderzocht. Er zijn geen sporen van trappen met een harde schoen. ,,Heb je'', vragen ze hem in het twintigste verhoor, ,,Rowena weleens in haar buik gestompt?''

,,Ja'', zegt Mike.

,,Waarom in haar buik?''

,,Dan zou niemand het zien geloof ik, denk ik.''

Wanda heeft intussen verteld hoe dat ging: met de volle vuist. ,,Ze staat voor hem en ik weet nog dat ze gewoon omviel. Of zoiets. Maar wel met de volle vuist. Echt hard. Zoals je een volwassene zou slaan.'' Het verbaasde haar dat Rowena niet huilde en iedere keer weer opstond. Kinderen kunnen veel hebben, zei Mike tegen Wanda. Vlak voor haar dood zat Rowena onder de blauwe plekken, vertelt Wanda. ,,Ik wist dat ze echt, echt pijn had. Dat zei ze ook: mama kijk uit voor mijn buik, want mijn buik doet pijn. Met douchen dan. Ik zei dan: mama doet zachtjes, ik doe geen pijn. Ik doe alles voorzichtig.'' Ze durfde niet met Rowena te praten over de klappen die ze kreeg.

,,Heb je dit zelf vroeger ook meegemaakt?'', vragen de politiemannen op zaterdag 2 februari aan Mike.

,,Ja'', zegt Mike.

,,Ben je ook in een kast gestopt en ben je in de maag gestompt?''

,,Ja.''

,,Wat nog meer?''

,,Alles.''

Aan dat verhaal van Boy, zegt hij, heeft hij zich `vastgehouden' omdat zoiets wel een keer gebeurd was. Toen Wanda net met de kinderen bij hem was ingetrokken, had Boy Rowena een keer gepakt. Hij had de kinderen daarna geleerd dat ze Boy met rust moest laten.

Mike zegt dat hij nooit `voluit' sloeg. Daarvoor kent hij zijn eigen kracht te goed. Hij weegt honderdtwintig kilo, heeft altijd aan judo gedaan, is gewend aan vechthonden. Maar hij sloeg wel harder dan de bedoeling was. ,,Rowena gaf nooit aan of iets pijn deed'', zegt hij op 15 februari. ,,Had ze dat nu maar wel gedaan. Als ze dat wel had gedaan dan was ik één van de allerlaatste die door zou zijn gegaan.'' En: ,,Ik weet dat ze een keer door de knieën is gegaan en dat ze dan geen antwoord gaf van ja Michael, nee Michael en dat ik haar toen nog een tik heb gegeven.''

Te laat

Het verbaasde hem dat Rowena op woensdagochtend 15 augustus zo slap was. Hij legde haar op de bank en probeerde haar te laten drinken, zegt hij tegen de politie. Wanda vertelt dat ze uit bed kwam en Rowena `als een baby, in een deken' bij Mike op schoot zag liggen. Ze was blij, zegt ze tegen de politie. Ze dacht dat het eindelijk goed ging tussen die twee. Ze ging onder de douche, Mike liet de hond uit. Toen hij terugkwam, zegt hij tegen de politie, was Rowena dood. Hij probeerde haar te reanimeren en op dat moment kwam Wanda uit de douche, met Rochelle. Hij zegt dat hij riep: ,,Ga naar de slaapkamer.'' Wanda zegt dat Mike zei: ,,Het is te laat.'' Ze begreep meteen wat hij bedoelde. Ze ging in een waas naar buiten, zegt ze. Ze heeft niet meer naar Rowena gekeken. Ze wist dat ze een ambulance zou moeten bellen. En de dagen erna dacht ze vaak: ik moet de politie bellen. Maar ze belde niemand. Ze weet, zegt ze in de verhoren, dat ze ook schuldig is. ,,Omdat ik erbij ben natuurlijk. Ik heb weer naar hem geluisterd en niet gebeld. Ik was helemaal de kluts kwijt.''

Op 20 maart vraagt de officier van justitie die het onderzoek naar de dood van Rowena leidt in een brief aan de patholoog of een mishandeling `bestaande uit het gedurende een periode regelmatig (hard) slaan/stompen in de buik/maagstreek' geleid kan hebben tot de dood van Rowena. Op 22 maart antwoordt de patholoog: ,,Ja, door prikkeling van zenuwen in de bovenbuik kan dergelijke mishandeling de dood tot gevolg hebben.''

Dat er geen blauwe plekken meer zichtbaar waren op de romp van Rowena is volgens de patholoog ook te verklaren: ,,Door de staat van ontbinding hoeft letsel niet meer aantoonbaar te zijn geweest.''

Een paar dagen na de dood van Rowena, zegt Mike op 2 februari, denkt hij opeens aan de zwarte speciebak van de Gamma die hij nog heeft. ,,Daar is het in gebeurd gewoon, dat weet ik nou.'' En dan vertelt hij hoe hij Rowena uit de vriezer haalde en in stukken zaagde. Wanda en Rochelle waren naar de kinderboerderij. Eerst de voeten. Daarna de benen, de handen, de armen, het hoofd. Hij schoor het haar af, sneed de oren, de neus en de lippen weg, trok de voortanden uit de kaak. ,,Ik wist niks anders'', zegt hij. Hij had wel geprobeerd om het lichaam van Rowena door `mensen uit het verleden' te laten verdwijnen. Maar hij was bang dat hij ze wel zou betalen en dat ze het vervolgens niet zouden doen.

Tijdens dit verhoor, noteren de twee politiemannen, is Mike `zeer emotioneel'. Hij zegt dat hij zichzelf haat. In het verhoor van 15 februari zegt hij: ,,De dingen van Rowena zijn zo gebeurd omdat ik mezelf verwijt dat ze niet meer leeft.'' En: ,,Kun je nagaan hoe erg ik het vind dat Rowena niet meer leeft.'' De politiemannen die Wanda verhoren blijven haar vragen of zij wist wat Mike met het lichaam van Rowena had gedaan. ,,Ik wilde het gewoon niet weten wat er met haar verder was gebeurd'', zegt ze. ,,Ik wilde dat het over was. Dat het nooit gebeurd was. Ik heb er nooit naar gevraagd.'' Ze had het gevoel, zegt ze, dat ze niet bij Mike wegkon. ,,Omdat ik maar één kind had. En iedereen die ik ken weet dat ik twee kinderen heb.''

Nu ze alles weet, zegt ze op 19 februari in het vijfendertigste verhoor, mogen ze wat haar betreft `zijn handen eraf hakken'. Ze wil hulp, zegt ze, om te begrijpen hoe ze het heeft kunnen laten gebeuren. Ze wil niets meer met Mike te maken hebben. Maar, zegt ze, hij is wel de vader van haar ongeboren kind.