MUSICI

Welke auteurs, regisseurs en musici maken anno 2002 in Frankrijk de dienst uit? Een overzicht van de bekendste namen, per categorie:

MC Solaar

De van oorsprong Senegalese rapper MC Solaar (1969) wordt beschouwd als de peetvader van de Franse hiphop. Hij laat zich inspireren door zijn leven in de troosteloze Parijse voorstad Villeneuve-St.George én door de liedjes van Serge Gainsbourg. Met hulp van DJ Jimmy Jay vertaalt hij zijn ervaringen in lome, jazzy beats en elegante onderkoelde rijmen. Qui sème le vent récolte le tempo, zijn debuutalbum uit 1991, slaat in als een bom. Daarna worden van het meesterwerk Prose combat (1994) meer dan een miljoen exemplaren verkocht. Zijn werk maakt doorgaans weinig toespelingen op geweld. Cinquième as, zijn recentste album, staat maandenlang in de Franse toptien.

Noir désir

In Latijnse landen als Frankrijk, die erg gericht zijn op taal en melodie, is de rock geen vanzelfsprekende zaak. Want de rock berust op nog andere, meer Saksische componenten: rage, overdrijving en elektriciteit. Na Téléphone uit de jaren '80, is Noir Désir een van de weinige Franse rockgroepen die in alchemie geslaagd is. Deze populaire en invloedrijke gitaargroep uit Bordeaux, wordt in 1981 opgericht door zanger Bertrand Cantat en bereikt in de jaren '90 de top. In 1998 ontvangt de groep de dubbele onderscheiding van `Meilleure groupe' en `Meilleure chanson' met l'Homme pressé. Hun recentste album, Des visages des figures (2001) wordt, mede dankzij de monsterhit Le vent l'emportera, een gigantisch verkoopsucces.

Manu Chao

De zanger en gitarist Manu Chao richt eind jaren '80 in Parijs de groep Mano Negra op en ontpopt zich tot maker van vrolijke Zuid-Amerikaanse pop. De multiraciale groep speelt aanvankelijk op straathoeken en in metrostations. Maar haar `patchanka' – een bruisende mix van rock & roll, blues, flamenco, salsa, country, rap en punk met teksten in het Engels, Frans, Spaans en Arabisch – staat al snel garant voor een internationale carrière. Na Casa Babylon ('94) gaat de band uit elkaar. Manu Chao reist vervolgens door Zuid-Amerika en legt zijn indrukken vast op Clandestino ('98). Dit soloalbum boekt wereldwijd zo'n succes dat hij drie jaar later een bijna exacte kopie produceert: Proxima estacion: Esperanza.

Juliette

Sinds haar recente optreden in het Casino de Paris, waar ze voor een uitverkochte zaal zong, is Juliette overal te zien en te horen: op metroaffiches, op radio en tv, in kranten en tijdschriften. En met recht. Want tot nu toe werd de ronde, joviale auteur/zangeres/componiste Juliette (1962) uitsluitend gerangschikt in de categorie van het literaire `chanson'. En dat is onterecht, want sinds haar recent verschenen album Le Festin de Juliette weet de uit Toulouse afkomstige zangeres een breed publiek te bereiken. Ze beheerst alle mogelijke genres: ragga, flamenco en zelfs militaire marsmuziek. Maar voor de meesten geldt Juliette als de onbetwiste leidster van het vernieuwde Franse chanson.

Têtes raides

De band Têtes raides – een originele combinatie van alternatieve rock en musettedans – wordt twaalf jaar geleden opgericht. Oorspronkelijk is het een collectief van vormgevers, schilders en tekenaars met muzikaal talent. Ze beginnen hun carrière in bistro's en buurtfeesten. In 1993 breken ze door met hun vierde album, Fleur de yeux. Zeven jaar later staan zanger/bandleider Christian Olivier en zijn collega's aan de Franse muzikale top. De band blinkt uit door zijn poëtische teksten en het stemgeluid van Christian Olivier, een vrolijke mengeling van Jacques Brel, Georges Brassens en een vleugje Negresses Vertes.