Michael for president

Het aardige aan Michael van Praag is dat hij tegen kritiek kan. En dus stonden we dezer dagen op een avond wat te keuvelen over de mores van het voetbal en de journalistiek, over opgeblazen huwelijken en de weergaloosheid van het late vaderschap. En over muziek, jazz meer bepaald. We waren het roerend eens: alleen Miles Davis en Sidney Bechet maken de illusie van waarachtige communicatie waar. Wie zonder muziek is, komt niet veel verder dan strompelgesprekken.

Van Praag is vertrekkend voorzitter van Ajax zijn afscheid is nakend. Naar hij zelf beweert, gaat hij weg zonder spijt. Eens houdt de lotsverbondenheid op, ook in de sport. Zijn dochtertje van twee had hem trouwens al eerder het inzicht verschaft dat er best te leven valt zonder Ajax. Het huidige bestuursmodel verhevigde de afstand. ,,Ik moet nu aan Arie van Eijden toestemming vragen om met de supporters in debat te gaan.''

Tsja, ieder mens heeft zijn trots.

Voetbal en democratie zijn nooit congruente begrippen geweest en zullen het nooit zijn. En als je, zoals Van Praag, dertien jaar in het hart van de club hebt gewoond, ga je natuurlijk niet meer aan het handje lopen van een uniformgekke ijzervreter. Nonchalance in de va et vient van een dag is een concentrische cirkel van prestige en die laat Van Praag zich niet meer ontnemen. Ook niet door Arie van Eijden.

Zonder Ajax kan, zonder voetbal niet. Er waren al speculaties over de UEFA-ambities van Michael van Praag. Hijzelf ligt er niet wakker van. Europa is zo ver weg van het kinderbedje. Dichter bij huis ligt een functie in de scheidsrechtercommissie van de KNVB. Ex-arbiter Van Praag is bezorgd om het verval van arbitraal Nederland. De natuurramp Jan Wegereef die, vorige zondag nog, met zijn dubieuze beslissingen de ontknoping van de competitie vervalste, is de zoveelste illustratie van het bedenkelijk niveau van onze nationale fluitisten. In een normaal land zou Wegereef voor minstens vijf jaar geschorst worden, maar in Nederland heerst John Blankenstein over de zwarte mannen en John heeft een onomkeerbare sympathie voor de gecoiffeerde stoethaspel. Aan coiffure ontbreekt het Wegereef niet.

Ongetwijfeld zou Van Praag, als beleidsbepaler en crisismanager in Zeist, de stal van het Nederlandse arbiterskorps kunnen uitmesten. Hij heeft er het gezag, de kennis en de liefde voor. Maar ik kan niet geloven dat de ex-preses van het hooghartige Ajax zich wil begraven in de antichambre van Henk Kesler, laat staan van John Blankenstein. Een mens zit niet ongestraft zijn halve leven op een ereterras, met een sirene als Sylvia Tóth in zijn nek. Dan wil je de donkerte van de bossen van Zeist niet meer in, dan wil je alleen nog het licht van de eeuwigheid zien.

Nee, deze woorden leg ik hem niet in de mond, maar ik schrijf ze wel op: Michael van Praag heeft de ambitie om Henk Kesler op te volgen als voorzitter van het betaald voetbal. Hij zoekt nog een keer statutaire uitstraling, nog een keer klank en echo van deftige woorden, nog een keer de ambiance van sigarenrokers onder elkaar. Ik weet niet of een presidentiële promotie van Van Praag voor de KNVB en het Nederlandse voetbal een injectie van betekenis zou kunnen veroorzaken. Ik weet wel dat je al een geboren stotteraar moet zijn om het slechter te doen dan Henk Kesler. Overigens een lieve man, een introverte estheet wellicht, maar zo bang voor zijn eigen schaduw dat hij permanent het beeld oproept van een failliete manager die over de knie van zijn secretaresse moet.

En voetbal is tenslotte een machowereld.

Michael van Praag heeft de savoir-vivre om zich, naast Blatter, de keizer van Japan, Chirac, de Belgische kroonprins en Michel D'Hooghe, gracieus overeind te houden in de loge der notabelen. Kesler heeft het daar wat moeilijker mee. Aan hem kleeft het wonder van de provincie dat de notoire betweter, Johan Derksen, zo opeens ook heeft gecharmeerd: Veendam.

Nou ja, Johan Museeuw komt uit Gistel.

Om maar te zeggen dat paarden en koeien in de wei niet noodzakelijk een handicap zijn voor een groots vertoon van de mens, cq voor wereldwijde adoratie. Maar het helpt natuurlijk wel als je in de salons van de sportnaties ook een woordje mee kunt praten over Miles Davis en Sidney Bechet. Of over de eeuwige dodenmars in Screbrenica.