Mamani Keita & Marc Minelli

Het vermengen van Afrikaanse muzikale tradities en nieuwerwetse westerse pop is vaak hachelijk. Youssou N'Dour, Femi Kuti en Lagbaja slagen er wel in ritmes uit allerlei windstreken te fuseren, maar bij internationale samenwerking blijft de culturele menging vaak steken in knip- en plakwerk met gemakzuchtige dansbeats en een verdwaalde n'goni of djembé voor een exotisch vernisje. In Frankrijk vonden ze het recept voor een mooie versmelting. Producent Yves Wernert en de Malinese zanger Issa Bagayogo moderniseerden onlangs op Timbuktu de traditionele Wassulu-stijl. En nu geven Assitan Mamani Keita en Marc Minelli die tot `Afro-electro' gedoopte stijl een nieuwe zet.

Alle tien nummers op Electro Bamako beginnen en eindigen bij Keita's eigenzinnige stemgeluid – hoog, helder, een tikje nasaal en doordrenkt van Bambara-tradities. Minelli onderscheidt in zijn samples geen genre of stijl en komt tot een verfrissende instrumentatie. Zijn geluidenarsenaal omvat bebop-grooves, melancholische barpianistiek, gillende sirenes, Casio-piepjes, een vervormd mannenkoor, sonore cello's, knetterende saxofoons, gecomputeriseerde breakbeats en galmende kerkklokken. Soms neigt de muziek naar ska, jazzdance, lounge of blijmoedige highlife, maar zodra zich een associatie aandient, verschijnt er een nieuwe. Wat blijft is het sensuele karakter van de geluidslaagjes. Dit album mag in de eregalerij van de wereldmuziek.

Amani Keita & Marc Minelli: Electro Bamako (Universal, 461 951-2)