Legende vindt zijn innerlijke rust

Hij was eventjes beroemd met de rockgroep Stone Roses. Sinds vier jaar is hij solo op pad. Ian Brown over zijn leven in de gevangenis, zijn muziek en de harmonie in het universum.

,,Ik was een legende in mijn eigen lunchpauze'', relativeert Ian Brown het succes van zijn vroegere groep The Stone Roses. ,,Drie weken lang waren we de belangrijkste popgroep ter wereld. Inmiddels heb ik mijn nederigheid hervonden, en het plezier in muziekmaken.''

Begin jaren negentig werd de popstad Manchester kortstondig omgedoopt tot Madchester en behoorden The Stone Roses tot de beroemdste inwoners. Ze effenden het pad voor de Britpop van Oasis en waren de eerste rockgroep die aansluiting vond bij het housetijdperk, met de onweerstaanbare dance-groove van Fools gold, Elephant stone en andere favorieten. Na een tot rockklassieker bestempeld debuutalbum raakte het viertal verstrengeld in de nasleep van een slecht platencontract, waardoor ze geen artistieke vrijheid genoten en nauwelijks enige royalties ontvingen. ,,We weigerden om nog voor Silvertone te werken voordat de rechter ons in het gelijk had gesteld'', zegt Brown nu over de gouden periode die hem praktisch berooid achterliet. ,,Dat is de enige reden waarom we er zo lang over deden om een tweede album te maken. We waren creatief genoeg en ook met ons veelbesproken druggebruik viel het wel mee. Toen het album Second Coming eindelijk uitkwam, waren we niet meer de vriendenclub met muziekmaken als hoofddoel. De band bloedde dood, want we waren cynisch geworden door de strop die we jarenlang om onze nek voelden.''

In 1998 begaf Ian Brown zich moeizaam op het solopad. Zijn reputatie van onverantwoordelijke rockster deed hij gestand toen hij vier weken moest zitten in de beruchte Strangeways-gevangenis, na een aanvaring met een stewardess tijdens een vlucht van Parijs naar Manchester. ,,Ze hebben me gepakt omdat ze een voorbeeld wilden stellen, ook al moesten ze in de rechtszaal leugens verkopen om mij te veroordelen. Alleen omdat ik op de deur van een cockpit heb staan bonken, kreeg ik evenveel straf als Gary Glitter voor het bezit van kinderporno. De gevangenis zelf was een hel, vooral het eten. Maar voor mijn carrière kon het geen kwaad, want ik had in die tijd toch niet veel omhanden. Na de Roses kostte me erg veel moeite om de muziek weer op te pakken.''

Gitarist Aziz Ibrahim van de Stone Roses hielp Brown op gang. Na de cd's Unfinished Monkey Business en Golden Greats (geen `Best of' maar in feite zijn minst geslaagde album) verscheen onlangs Music Of The Spheres, een mooie popplaat met ontspannen dansritmes en fantasierijk gebruik van elektronica. De titel ontleende hij aan een krantenartikel over de harmonie der sferen. ,,In de oudheid bestond al het besef dat het universum in harmonie met zichzelf verkeert en dat je de bijbehorende muziek kunt horen, als je er open voor staat. De planeten fungeren door hun onderlinge afstand en bewegingen als een soort snaren die resoneren. Ik vond dat een mooie gedachte bij muziek die mijn nieuwgevonden innerlijke rust weerspiegelt."

Brown vindt het verfrissend om met zijn band twee betrekkelijk kleine Nederlandse clubs aan te doen. ,,Met de Stone Roses was ik het gevoel kwijtgeraakt dat we voor echte mensen stonden te spelen. Het publiek werd een soort abstractie, een hongerig beest dat alsmaar schreeuwde om meer. Nu kan ik de mensen weer recht in de ogen kijken.''

Ian Brown: Music Of The Spheres (Polydor). 23/4 Rotown, Rotterdam, 24/4 Melkweg, Amsterdam.