Een plastic zak voor elke acaciaboom

Een kabbelend beekje, frivole apen aan de slingerplanten en een onschuldige gazelle die in een grasveldje struint. In de verte de grillige witte pieken van de majestueuze Mount Kenya. Een idyllisch beeld waar menig buitenlandse toerist duizenden euro's voor uitgeeft. Maar vlak voordat de toerist de lodge op de hellingen van Kenia's hoogste berg bereikt, rijdt hij bij een dorpje langs een smerig stuk savanne, bezaaid met plastic zakken, in de kleuren zeegroen, felblauw, pikzwart of condoomroze. ,,Oh, heeft U zich daaraan gestoord?'', vraagt een verbaasde manager van de lodge. ,,Ik rijd er dagelijks langs, maar het is me eigenlijk nooit opgevallen.''

Plastic zakken. Als er iets is dat het Afrikaanse landschap de afgelopen vijftien jaar heeft veranderd, dan zijn het deze zakken. In de winderige woestijn rond de Soedanese hoofdstad Khartoum vindt het wapperende plastic houvast aan verdorde struiken. Op de savanne in Somalië lijkt er voor elke acaciaboom een plastic zak. Het hele land is ermee bezaaid want de handelaren in de volksdrug qat verpakken de bundel sprieten in het plastic. In Bamako in Mali moeten de geiten naar de dokter omdat ze plastic tassen hebben gegeten. En in Djibouti dreigen overstromingen te ontstaan tijdens de twee of drie buien die er jaarlijks vallen. Door verstopping van de riolering door plastic zakken.

Eritrea heeft als eerste maatregelen genomen tegen de terreur van de plastic zakken. Semere Russon, burgermeester van de hoofdstad Asmara, heeft ze verboden. ,,Iedereen die in Eritrea reist, heeft de gevolgen gezien. Ze zijn overal. Ze vervuilen het milieu en zijn verantwoordelijk voor de dood van koeien, geiten en schapen'', zei hij deze week tegen Irin, het persbureau van de Verenigde Naties. Bovendien raakten de waterwegen van de hoofdstad verstopt.

Andere Eritrese steden, zoals Keren en Dekemhare, hadden het gebruik van de plastic tassen al eerder verboden.

Vroeger verpakten Afrikaanse kruideniers de spullen voor hun klanten in krantenpapier. Tot zakenlui in Dubai en Saoedi-Arabië de kleine boodschappentasjes gingen exporteren. Ze kosten een habbekrats en in ieder voedseltentje verstrekt ze gratis. Drie tomaten, een paar uien, of een pak melk, alles wordt tegenwoordig in die plastic tasjes gepakt. Het plastic van de tassen is flinterdun, zodat ze maar een keer kunnen worden gebruikt. Bovendien worden ze biologisch niet afgebroken.

Bij gebrek aan vuilnisophaaldiensten en een laag milieubewustzijn onder de bevolking belanden al die plastic zakken in de natuur.