Captain Beefheart and The Magic Band: Dust Sucker (Ozit-Morpheus Suburban, Milksafe BF 6003)

Zesentwintig jaar na de opnames van Bat Chain Puller, het album waarmee Captain Beefheart in 1976 zijn carrière had willen redden, is er nu eindelijk een release leverbaar onder de naam Dust Sucker. Reden om een gat in de lucht te springen? Natuurlijk is het een genot om dat album eindelijk eens te horen, al is de geluidskwaliteit maar matig omdat de originele banden nog altijd bij de erven Zappa liggen. In 1975, namelijk, hielp Frank Zappa zijn volkomen berooide jeugdvriend uit de brand door hem mee te nemen op toernee en hem zo geld te verschaffen voor een waardige opvolger van twee volkomen geflopte, maar publieksvriendelijk bedoelde albums. Toen de opnames van die opvolger, Bat Chain Puller dus, af waren, kreeg Zappa ruzie met zijn manager, die ook een deel van Beefhearts nieuwe plaat had gefinancierd. Zappa won, verkreeg de rechten van het album, en vervolgens bleef het stil. Totdat Virgin in Engeland cassettes met de opnames toegespeeld kreeg en deze naar enkele journalisten stuurde om de stemming te peilen. Weer gebeurde er niets. In plaats daarvan verschenen de nummers later in andere versies op drie verschillende albums.

Bat Chain Puller was, zo blijkt nu, inderdaad een opmerkelijk sterke plaat. In vergelijking met latere versies zijn de songs lekker `bluesy' en zonder fratsen opgenomen. Beefheart zingt merkwaardig ingetogen, maar zeer passend bij de nummers, en spreekt met ouderwetse intuïtie al zijn registers aan. Echter: zijn dit de door Beefheart zelf verkozen versies voor de oorspronkelijke plaat, of gewoon willekeurige demo's van de opnames? De samenstellers beweren het eerste, maar kenners zetten er grote vraagtekens bij. Daar deze cd-uitgave een zooitje is, ben ik ook niet echt overtuigd. Van de zeven bonustracks komen er bijvoorbeeld vier van een concert uit '78. Zo van een bootleg gelepeld, gezien het te trage tempo en de barre geluidskwaliteit, terwijl dat complete (en briljante) concert tegenwoordig op het Rhinolabel verkijgbaar is onder de titel I'm going to do what I wanna do. En een vijfde bonustrack staat al op de monumentale Grow Fins box, ook in veel betere kwaliteit. Dust Sucker ontstijgt door dit alles nauwelijks het niveau van een Beefheart bootleg.