Callantsoog - Anna Paulowna

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week langs de kust van Noord-Holland.

Aangekomen in Callantsoog verlies ik meteen de moed. Was het wel een goed idee om hier te gaan wandelen? Het kiekje in het wandelboekje (3e druk, 1998) beloofde wat huisjes en een kerk achter helmgras achter een rij duinen. Het kerkje ligt te stikken, verwurgd door zwaarmoedige nieuwbouw die zich concentreerde rond een monsterlijk plein met een achterlijke stenen buil in het midden en wanhopige horeca eromheen. Dit wandelboekje is duidelijk niet bijgewerkt. Hoever gaat deze ellende zich uitstrekken? Zometeen is deze hele route vergeven van de badgast-suburbs vol vakantiekooitjes. In een halve looppas vluchten we door de betonnen straten en bereiken de rand van het Kooibosch.

Daar lopen we verkeerd en niet alleen van opluchting ik snap nu eenmaal nooit wat routeboekjes willen als ze het hebben over een `Y-splitsing'. Dat is dus iets anders dan een gewone splitsing en iets anders dan een T-kruising, maar wel iets met rechts en links en rechtdoor. Bedoelen ze deze afslag? Nee, dat is gewoon een afslag. Hier? Nee, dat lijkt mee meer een zijpad. Dit dan? Nee, dat zou wel een erg scheve Y zijn.

Het dondert niet. De depressie van Callantsoog is vergeten, want we passeren een klein bloeiend bollenveldje in de kleurstelling hardpaars met zachtroze en een reep wit. Het ligt op een stuk zandgrond uitgespaard tussen wilgen en berken met gekringelde stammen, en het gedijt bij het harde licht van een lentezon die het verdomt om lievig te doen.

Na wat gesteggel vinden we de route terug. We bestijgen de kruin van de Zijperzeedijk en het wordt duidelijk dat dit bij uitstek de periode is om juist hier te gaan lopen. Links en rechts doen velden met bloeiende bolbloemen een gooi naar de horizon, in rechte vakken met rijen tulpen, narcissen, hyacinten. Ongetwijfeld heeft het toeval de doorslag gegeven, maar de kleuren provoceren elkaar zo adembenemend dat het lijkt of een manisch kunstenaar de regie heeft gevoerd. Een veld van poederig lila vleit dwars daarop een rechthoek in gevlamd oranjerood, afgestraft door een verticaal gerichte, staalblauwe sloot die vervolgens zijn meerdere moet erkennen in drie in breedte aflopende, gele velden, variërend van roomgeel via botergeel naar ei-geel, met een streep hardgekookt ei in de verte als extra machtsvertoon. En telkens waaien er wolken scherpzoet parfum mijn neus in. Hollywood wilde destijds niet aan het procédé, maar deze wandeling is een geslaagde proeve van Odorama.

De euforie duurt via het dorp 't Zand tot en met Oude Sluis. Daar moeten we de Kneeskade op, een kronkelende dijkwal langs een verlaten autoweg: `Deze volgen tot het einde na ca. 4 km'. Vier kilometers wandelcorvee, met niets anders te zien dan een strak verkavelde, kale polder en nog eens 2 kilometer saai dorp. Ik troost me met de zwerfbollen in de berm: dikke polletjes gele narcissen, zonder vaste woon of verblijfplaats, wellicht met heimwee.

Kaart 15, 16, 17 (18 km) uit: Jos Dijkstra e.a.: Duin- en polderpad. Uitg. NIVON. Begin- en eindpunt zijn verbonden met een trein en Connexxionbus 152. Overstap in Schagen. Tijden: www.9292ov.nl.

Regiotaxi: 0900-8878.