AUTEURS

Welke auteurs, regisseurs en musici maken anno 2002 in Frankrijk de dienst uit? Een overzicht van de bekendste namen, per categorie:

Bernard-Henri Lévy

De lettercombinatie `BHL' is bekend bij iedere Fransman. Want de Franse mediafilosoof Bernard-Henri Lévy (1948) is een tot popster verheven intellectueel. Lévy was leerling van Jacques Derrida en Louis Althusser en studeerde in 1971 af in de filosofie. Zijn oeuvre is omvangrijk en beslaat zowel de filosofie, de politiek als de literatuur. La Barbarie à visage humain (1977) zorgde voor zijn doorbraak. Dit essay deed veel stof opwaaien omdat het zowel het fascisme als het marxisme aanklaagde. La Barbarie was een ongekend succes en is in alle mogelijke talen vertaald. Alleen van Lévy's twee jaar geleden verschenen Le Siècle de Sartre gingen nog meer exemplaren over de toonbank.

Michel Houellebecq

De dichter, schrijver, essayist en bioloog Michel Houellebecq (1958) verscheurde eind jaren negentig literair Frankrijk met zijn tweede roman, Les particules élémentaires (in Nederland beter bekend als Elementaire deeltjes). Zijn bewonderaars zien in hem een bovenmatig intelligent literair provocateur met een bijtende verbeelding van het moderne leven. Terecht won Les particules élémentaires volgens hen de Prix Novembre. Houellebecqs tegenstanders beschouwen hem als een racistisch schrijver, met een bovenmatige belangstelling voor seks en begeerte. In Plateforme, zijn meest recente, al even spraakmakende roman, ontwikkelt Houellebecq in zijn karakteristieke ongepolijste stijl een frontale aanval op de islam. De Nederlandse vertaling van dit werk verschijnt op 4 juni bij Arbeiderspers.

Cathérine Millet

,,Een uitstekend boek, heel goed geschreven en absoluut verbijsterend'', schreef Le Monde op 6 april 2001 over La vie sexuelle de Cathérine M. (in Nederland verschenen bij de Bezige Bij als Het seksuele leven van Cathérine M.). Auteur van deze autobiografische kroniek is Cathérine Millet (1948), kunstcritica en hoofdredactrice van het kunsttijdschrift Art Press. Het boek gaat niet over gevoelens of relaties, maar over seksualiteit. Over het hoe, wanneer, waar, hoe vaak en met wie. Zonder schuld- of schaamtecomplexen, zonder bekeringsijver, provocatie, voyeurisme, psychologie of emotionele explicatie. Deze bestseller is het eerste persoonlijke werk van Millet, die tot nu toe alleen boeken over moderne kunst als L'art contemporain en France schreef.

Eric-Emmanuel Schmitt

Met Le Visiteur, een dialoog tussen de oude Freud en God in het door de nazi's bezette Wenen, was de filosoof, toneel- en romanschrijver Eric-Emmanuel Schmitt (1960) in 1993 dé ontdekking van het Franse theater. Sindsdien werd het stuk in zo'n twintig landen gespeeld. Schmitt won er in 1994 drie Molières – de grote Franse toneelprijs – mee. Ook zijn vierde stuk, Variations Enigmatiques (1996), veroverde menige toneelzaal – van Tokio tot Los Angeles. Het gaat over een ontmoeting tussen de Nobelprijswinnende schrijver Abel Znorko en een journalist. Van Schmitts romans veroorzaakte de derde, La part de l'autre (2001), de meeste ophef. Het (fictieve) boek geeft antwoord op de vraag wat er gebeurd zou zijn als Adolf Hitler in 1908 niet gezakt was voor zijn toelatingsexamens voor de Kunstacademie in Wenen.

Jean Echenoz

Je m'en vais (1999), de negende roman van Jean Echenoz (1947), werd bekroond met Frankrijks meest prestigieuze literaire prijs, de Goncourt. Het werd een bestseller. De roman werd door Le Monde begroet als ,,een avontuurlijk verhaal dat ook een heel avontuur is om te lezen''. Echenoz studeerde organische scheikunde in Lille, contrabas in Metz en werd eind jaren '70 door de thrillerauteur Jean Patrick Manchette aangemoedigd tot schrijven. De stijl van Echenoz is vloeiend, origineel maar ook afstandelijk. Met die afstand creëert de auteur ruimte voor een vrolijke ironie. In zijn recente korte roman Jérôme Lindon (2001) brengt Echenoz op geestige wijze hulde aan zijn plotseling overleden uitgever.