Telefonisch consult

,,Ben je met verlof in Holland?''

,,Nee, ik bel uit Harare.''

,,Oh.''

,,Ans haar moeder is bij ons in huis. Ze is hier ziek aangekomen.''

,,Vervelend. Toch niets ernstigs?''

,,Toch wel.''

Hij was een arts-assistent uit ons ziekenhuis. Hij woonde nu al enkele jaren in Afrikaanse landen. Ans kende ik ook. Als ze met verlof waren, kwam haar moeder, die een galanteriewinkel had, soms mee op bezoek. Voor haar dochter had ze een toewijding die aan dienstbaarheid grensde. Na haar pensioen had ze een flatje gekocht in de buurt van Schiphol. Dichter bij Ans.

,,Er is bij haar kanker vastgesteld.''

Toen ze dat wist, was ze naar Afrika gevlogen om bij Ans haar einde af te wachten. In het begin liep ze keuvelend achter haar dochter aan, als die was thuisgekomen van haar werk. Maar geleidelijk ging ze achteruit en op een dag kwam ze haar bed niet meer uit. Ze nam afscheid, maar sterven deed ze niet. Ze raakte verward en riep om haar moeder of leek in haar winkel te verkeren, waar ze naar iets zocht.

Over Ans repte ze met geen woord meer.

Zo sleepte het zich een aantal dagen voort. Ten slotte deden ze een halfslachtige poging tot euthanasie.

,,Ze wilde niet dat er gerekt werd. Ze had er zelfs een krabbeltje over in haar tas.''

,,Wat heb je gebruikt?''

,,Insuline.''

Ze raakte bewusteloos, maar kwam de volgende morgen weer bij. En ze was glashelder. Dit is toch geen leven, had ze gezegd.

,,We zijn er erg door van slag, Ans en ik. En nu heb ik een vraag. Hoe doen ze bij jullie euthanasie?''

,,Euthanansie? Wat voor insuline heb je gebruikt?''

,,Langwerkend.''

,,Hoeveel?''

,,Zestig eenheden.''

,,Dat is te weinig. Bovendien is kortwerkend beter. Hebben jullie daar geen protocollen voor?''

,,Hoe bedoel je?''

,,Voor euthanasie?''

,,Die bestaan hier niet. Je bent op jezelf aangewezen.''

,,Insuline is niet geschikt, het geeft een te onzeker resultaat. Je moet depronal en barbituraat gebruiken.''

,,Ik denk niet dat ik dat in huis heb. Wel slaappillen.''

,,Die zijn niet geschikt.''

,,Moment. Wat zeg je Ans? Wacht even. Ochod, och.''

Geagiteerd praten op de achtergrond. Een bons. Dan valt de lijn weg. Een kwartier later wordt er opnieuw gebeld.

,,Hallo, Ans hier. Moeder is zojuist uit bed gekomen en uitgegleden over de drempel. Ze heeft in haar val de lijn verbroken. We hebben er geen zin meer in, hoor. Bedankt.''

Korte tijd later overleed ze. Ze werd ter plaatse gecremeerd.