Aerts bestrijdt faalangst met zege

De Belgische wielersport beleeft hoogtijdagen in de voorjaarsklassiekers. De 27-jarige Mario Aerts won gisteren de Waalse Pijl. Met dank aan zijn ploegleider, die hem via een oordopje sommeerde een aanval te wagen.

Een Vlaamse winnaar in de Waalse Pijl. Voor wielerminnend België was het een feestdag in de Ardennen. De taalstrijd en de politieke barrières werden naar de achtergrond verdrongen. Mario Aerts werd gisteren gehuldigd als 66ste winnaar van La Flèche Wallonne. Zijn fanclub zong Nederlandstalige liedjes die het Franstalige publiek niet onberoerd lieten.

Bij het wielrennen is geen sprake van onderlinge haatgevoelens, al was het maar omdat Vlaanderen in deze tak van sport superieur is. Met één kanttekening: Eddy Merckx. De beste wielrenner aller tijden werd als Brusselaar door alle lagen van bevolking in de harten gesloten. Zijn neutrale status werd alleen bij zijn huwelijk op de proef gesteld. Er ontstond in België een nationale discussie. In welke taal zou de Zwarte van Tervuren zijn ja-woord geven?

Merckx was gisteren aandachtig toeschouwer op de Muur van Hoei, sinds een jaar of twintig de scherprechter in de Waalse Pijl. De bochtige helling heeft een gemiddelde stijging van twintig procent. Autobestuurders moeten terugschakelen naar de eerste versnelling. Wielrenners kiezen voor het binnenblad. Om vervolgens met een flitsende demarrage naar het finishdoek te fietsen.

Aerts was veel dank verschuldigd aan zijn ploegleider. Claude Criquielion, tweevoudig winnaar in de jaren tachtig, had goed onthouden welke bocht zich voor een ontsnapping leende. Hij sommeerde Aerts eerst zijn benen stil te houden en daarna zijn vijf medevluchters uit het wiel te rijden. In welke taal gaf Criquielion de opdracht? In het Frans waarschijnlijk, want de donkere Waal bleek na afloop het Nederlands nauwelijks machtig. En alle Vlamingen spreken de vreemde taal van hun landgenoten.

Zonder de moderne technologie had Aerts de koers waarschijnlijk niet gewonnen. Aangezien de volgwagens van de ploegleiders op de Muur van Hoei niet in de buurt van de kopgroep mochten rijden, was Criquielion aangewezen op het oordopje van Aerts. Sommige renners worden gek van de schelle stem van hun ploegleider. Zij vertrouwen op hun eigen koersinzicht en plegen de verbinding nog wel eens uit te schakelen. Aerts mocht zijn teambaas echter dankbaar zijn.

De 27-jarige metselaarszoon uit Herentals (ook de woonplaats van oud-wielerkampioen Rik van Looy) staat bekend als een onzekere coureur die last heeft van faalangst. Hij sprak na afloop van zijn eerste belangrijke profzege over een erfelijke kwestie. Hij bezocht vorig jaar een psycholoog die hem slechts gedeeltelijk van het euvel kon afhelpen. De geboren verliezer was gisteren een weifelende winnaar.

In de laatste klim toonde Aerts weer zijn mentale zwakheid. Hij was naar eigen zeggen zó onder de indruk van de andere renners in de kopgroep, dat hij zichzelf geen winstkansen toedichtte. Toch had hij na 198 kilometer een voorsprong van enkele tientallen meters op de Venezolaan Unai Etxebarria en de Italiaan Michele Bartoli, die respectievelijk als tweede en derde eindigden.

Zoals vele Belgische wielertalenten werd de winnaar van de Waalse Pijl na een paar zeges bij de junioren een grote toekomst voorspeld. Hij combineerde de racefiets met de mountainbike en behoorde in beide disciplines tot de nationale top. Hij werd op 21-jarige leeftijd beroepsrenner, maar tot de dag van gisteren kon hij de belofte bij de profs niet waarmaken.

Het predikaat `tweede Merckx' is voor de meeste Belgische zondagskinderen een loden last. Tientallen talenten zijn om die reden een vroege wielerdood gestorven. Frank Vandenbroucke, die meer door dopinggeruchten dan door overwinningen in het nieuws komt, is hiervan het meest pijnlijke voorbeeld. Rik Verbrugghe blijkt een laatbloeier. Hij won vorig jaar de Waalse Pijl en werd gisteren door een ploeggenoot van Lotto opgevolgd.

Aerts pareerde in de slotfase een serie aanvallen van Axel Merckx. De zoon van de beroemde vader wilde na afloop van geen onderlinge vete weten, zoals enkele Belgische journalisten na afloop suggereerden. Merckx junior was tevreden met zijn zesde plaats. Merckx senior had eerder die middag voorspeld dat zijn drie overwinningen in de Waalse Pijl geen navolging in de familie zouden krijgen.

Aerts trad gisteren wél in de voetsporen van Eddy Merckx, die de Waalse Pijl driemaal won. Daarmee houden de vergelijkingen op. Aerts was al lang blij dat zijn magere erelijst wordt opgesierd door een aansprekende zege in een semi-klassieker. De winnaar van de Waalse Pijl vertoont geen trekjes van een kannibaal, zoals de bijnaam van Merckx in de jaren zestig en zeventig luidde.

Aerts heeft nog een half wielerleven voor de boeg om zich een waardige opvolger te tonen van de huidige lichting Belgische uitblinkers. Peter van Petegem won vorige maand de Omloop Het Volk. Johan Museeuw was zondag de sterkste in Parijs-Roubaix. De Belgische wielersport beleeft hoogtijdagen in de voorjaarsklassiekers.

Aerts staat pas aan het begin van een zegereeks, maar het predikaat `eeuwige tweede' is niet langer op hem van toepassing. Hij kan zich spiegelen aan een Nederlandse renner die na veel tegenslag op latere leeftijd doorbrak. Zijn naam: Erik Dekker. Diens ploeggenoot Michael Boogerd was met een negende plaats de beste Nederlander in de Waalse Pijl. De langdurig geblesseerde Dekker werd gisteren node gemist in het Nederlandse wielerkamp, dat in de schaduw van het Vlaamse én het Waalse cyclisme opereerde.