Tom Wilkinson

In een reeks van profielen van hedendaagse sterren deze week de Engelse acteur Tom Wilkinson, die voor een Oscar genomineerd werd voor zijn wrekende vader in `In the Bedroom' en die nu een dronken ridder speelt in `Black Knight'.

Het charmante van Tom Wilkinson is dat zijn billen bekender zijn dan zijn gezicht. De hele wereld keek toe toen hij zijn achterwerk ontblootte in The Full Monty.

De filmcarrière van de Engelse theater- en televisieveteraan begon dan ook pas echt toen hij in 1997 met onder anderen Steve Huison en Robert Carlyle als strippende werkeloze de wereld veroverde. Het verging hem vanaf dat moment zo'n beetje als de ex-staalarbeiders uit de film: hij zat nooit meer zonder werk. Het overtuigde Wilkinson ervan dat hij een beschermengel heeft: aan de vooravond van de casting van Peter Cattaneo's debuutfilm verzuchte de op 12 december 1948 als arbeiderszoon in Leeds geboren en in Canada opgegroeide acteur dat hij een rol wilde in een hitfilm, zodat hij daarna eens in een Amerikaanse productie kon staan. Dat werd Rush Hour (Brett Ratner, 1998), de film die tevens de Amerikaanse doorbraak was voor Hongkong-ster Jackie Chan, al dacht Wilkinson aanvankelijk dat Jackie Chan de naam van de vrouwelijke regisseur van het vehikel was.

Wilkonsons zegetocht was nog niet afgelopen. Rollen in meervoudige Oscarwinnaar Shakespeare in Love (John Madden, 1998), Ride With the Devil (Ang Lee, 1999) en tegenover Mel Gibson in The Patriot (Roland Emmerich, 2000) volgden.

Wilkinson, die in 1976 debuteerde, speelde niet alleen vaak de stereotiepe onderkoelde Brit, in Engelse detectiveseries en historische Dickensproducties, hij is het ook. Net zomin als het publiek in hem een ster herkent, herkent hij de sterren in de sterren. Madonna, Julia Roberts, hij kijkt dwars door ze heen. Zelfs als ze naast hem in de coulissen staan te wachten bij een of andere prijsuitreiking. En volgens een van de vele interviews die hij in het kader van het Oscarrumoer rondom In the Bedroom gaf, beschreef hij zijn voornaamste gedachten tijdens het openen van de bekende envelop als: ,,Stel je voor dat ik hem wel krijg, dan zit ik midden in een rij en ben ik nooit op tijd op het podium.''

Over zijn vak is Wilkinson al even nuchter. Geen sentimenten, geen gedweep, geen method-tranen, gewoon denken en weten wat je doet. Het leverde hem lof op van de Engelse criticus Alexander Walker, volgens wie Wilkinson van elk personage een mens maakt.