Koude thee

Vriendin Joan uit Canada is over. Na een bezoek aan het Stedelijk Museum gaan we naar een restaurant om de hoek. Als ik aan de passerende ober de menukaart vraag, snauwt hij: ,,Als je aan de beurt bent.''

Joan schrikt, het klinkt anders dan: ,,Hi, I'm John, how can I help you?''

Vanaf ons tafeltje aan het raam kijken we uit op het Museumplein. ,,Daar is veel over te doen geweest'', vertel ik, ,,uiteindelijk hebben ze gekozen voor een Deense landschapsarchitect.''

,,I see'', zegt ze, turend naar het veld, ,,when will they start?''

Onze bestelling wordt gebracht. Als Joan haar theezakje in het glas water dompelt, verkleurt de inhoud niet: het water is ijskoud.

,,We hebben problemen met de koffieautomaat'', zegt de serveerster, ,,daarmee maken we de thee. So, what do you like to order?''

Joan kijkt verbaasd om zich heen in het ruimbemeten etablissement: ,,You can't boil water here?''

,,Nee'', zegt de serveerster gedecideerd.

Op mijn netvlies zwaaien nu de Canadezen op tanks met vlaggetjes.

,,Luister'', zeg ik tegen het meisje. ,,Je vult een pannetje met water en dat zet je op het vuur.''

,,We hebben alleen grote pannen.''

,,Dan is een klein laagje genoeg!'', sis ik.

Tien minuten later neemt Joan een slok dampende thee: ,,Nice!''