Show vol allure met Bloemen en Bakker

Drie jaar geleden bracht Radio 2 een hommage aan Wim Sonneveld, waarin Marco Borsato zich wilde wagen aan Het dorp. Toen echter vlak voor de uitzending bleek dat de zanger niet op tijd zou zijn, besloten Karin Bloemen en Cor Bakker het voor hun rekening te nemen. Amper een paar minuten voorbereidingstijd hadden ze nodig om het nummer te laten schitteren. Ter plekke spraken ze af samen een theatershow te gaan spelen. En die afspraak heeft nu geleid tot De Diva en de Divan.

In de nieuwe show klinkt Het dorp wéér op. In twee versies zelfs: ordinair (en hoogst komisch) en zuiver in dienst van tekst en melodie. Ergens in het lied maken Bloemen en Bakker een schakeling, die pas merkbaar wordt als ze al achter de rug is. Het is een typerend staaltje van hoe ze telkens van het ene uiterste naar het andere schakelen, van plat naar hoog verheven, van exuberant naar de uiterste beheersing – en van één enkel spotje naar baden in podiumvullend pastellicht. Elk op hun eigen gebied zijn ze even lenig, de zangeres met haar voordrachtskunst en haar postuur, en de pianist aan de vleugel en de keyboards.

De Diva en de Divan is de (flauwe) titel van een traditionele one woman show: een artistieke staalkaart van liedjes, monologen en typetjes. Niet alle typetjes zullen naar ieders smaak zijn; ik had er wel een paar willen missen. Maar dat Tineke Schouten-mens is grappig, en die steenrijke kakmadam met haar ski's en facelifts is raak geschreven en virtuoos gespeeld: ,,Het leven is veel te kort om oud te worden.'' Voorts gaat het duo de Corini's (Co en Rini, voor bruiloften en partijen) zo schaamteloos vulgair op zijn doel af, dat ik niet zou weten hoe iemand zich aan de algehele hilariteit zou kunnen onttrekken.

En tussen al die vrolijkheid door weten Bloemen en Bakker toch steeds weer de aandacht af te dwingen voor pareltjes van nieuwe en oude liedjes. Terwijl veel grappen afkomstig zijn van cabaretregisseur Hans Riemens, komen die liedjes uit uiteenlopende bronnen: van Jacques Brel tot een imponerend nummer uit de Sondheim-musical Anyone can whistle, en van Friso Wiegersma's beeldschone vertaling van The way we were tot de nieuwe chansons die veelal door Marnix Busstra op stemmige muziek zijn gezet. Er was een mooie zinsnede van Jan Boerstoel over het eind van een liefde: ,,Het kan nog maanden duren voor je er blij om bent...'' En een pakkende regel van Jurrian van Dongen in een liedje over lef: ,,Reik niet naar de hemel, maar haal hem naar je toe.''

Het is een overladen programma, dat door Jan Aarntzen rijkelijk is vormgegeven – met niveauverschillen die zelfs een skipiste en een springplank behelzen, en een mooi arsenaal aan opblaasbare objecten dat boven en beneden het beeld beheerst. Maar het belangrijkst is dat Karin Bloemen weer kan laten zien hoe veel allure ze heeft, en dat de vingervlugge Cor Bakker haar in zijn eentje de ideale orkestbegeleiding kan bieden.

gesprek met bloemen vrijdag in CS