Lachen om mannen in hun midlife crisis

Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten beginnen hun derde programma zoals van hen te verwachten valt sinds ze in het tv-programma Studio Spaan karikaturen van bekende sportlieden spelen – met karikaturen van twee bekende sportlieden. Maar zodra de eerste lach is geoogst, en de tweede en de derde, vallen ze zichzelf in de rede. Wat staan ze hier nou eigenlijk te doen? Wordt het niet eens tijd voor een midlife crisis? Want zijn ze – alletwee net veertig – langzamerhand niet op de leeftijd waarop mannen elkaar voorstellen eens een weekend in een huisje op een Waddeneiland door te brengen?

Mannen met vaste lasten is de veelbetekenende titel van een programma waarin de cabaretiers Van Muiswinkel en Van Vleuten dicht bij zichzelf blijven. In de vorige twee programma's waren ze voornamelijk andere mannen. Met een listig, maar dun draadje hielden ze een bonte avond vol treffende typeringen, grappige liedjes en gehaaide samenspraken bijeen. Nu spelen ze vooral de doorlopende discussie tussen die twee mannen in hun Waddenhuisje – twee cabaretiers, die Erik en Diederik heten en ook verder veel op het populaire duo lijken. De typeringen en de persiflages, waarin ze nog steeds excelleren, zijn hier geen losse nummers meer, maar terzijdes. Even schieten ze af en toe in zo'n andere rol, maar een aparte scène wordt dat nooit. Ook als Van Muiswinkel even een stukje Martin Simek doet (,,als jij speelt, het kwaad krijgt een gezicht'') en als Van Vleuten het opgewonden dribbeltje van Boudewijn Büch naspeelt, blijft hun twistgesprek doorgaan.

En waar gaat het over? Over vreemdgaan bijvoorbeeld, in een gave monoloog van Van Vleuten, over het boek The Lord of the Rings (,,nog dikker dan de film''), over de vraag of cabaretiers als ,,ijkpunt van de maatschappij'' aan reclame kunnen meewerken, over jonge meisjes die wel aantrekkelijk zijn, maar geen regel Reve uit hun hoofd kennen, over de malle metaforen van de ,,mannetjes'' die een succesvol artiest financieel advies willen geven, over de hypocrisie van openbare liefdadigheid (,,maar hij heet Sting, dus vergeef je hem veel''), over oude voetbaldromen en de realiteit van de medische check-up – om maar een paar voorbeelden te noemen.

Tot op het bot gaan Van Muiswinkel en Van Vleuten niet, want het vermaak staat steeds voorop. In de sobere regie van Kees Prins – voordeur, raam, stapelbed, piano, tafeltje met twee stoelen – houden ze de herkenbare werkelijkheid en de komische prietpraat mooi in evenwicht. ,,Als man moet je gewoon af en toe in een huisje,'' zegt Van Muiswinkel, en in dit geval heeft hij gelijk.

Voorstelling: Mannen met vaste lasten, door Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten. Regie: Kees Prins. Gezien: 13/4 Stadsschouwburg, IJmuiden. Tournee t/m 18/6 en volgend seizoen. Inl. 071-513 3985 of www.erikendiederik.nl