In de voetsporen van Merckx en Moser

De oudjes blijven het wielerseizoen beheersen. Gisteren was de 36-jarige Johan Museeuw de beste in Parijs-Roubaix. De Belg denkt vaak aan stoppen, maar is voorlopig niet van zijn fiets te slaan.

De honderdste editie van Parijs-Roubaix kreeg een winnaar die net als de klassieker tot de monumenten van de wielersport behoort. Johan Museeuw trotseerde de modder en de kasseien op imponerende wijze. Drie keer plaatste hij een demarrage, die in alle gevallen tot een belangrijke koerswijziging leidde. Onder ovationeel applaus soleerde hij gisteren in de laatste veertig kilometer naar zijn tiende wereldbekerzege. Een verbetering van zijn eigen record.

Geen toeschouwer in het Vélodrome die zich druk maakte om de stotterende stadionspeaker. De Fransman verslikte zich in de `stomme h' van de voornaam van de winnaar. Voor het oog van honderdduizenden landgenoten snelde de Vlaamse veteraan voor de derde keer naar de overwinning in de `Hel van het Noorden'. Daarmee schaarde Museeuw zich een illuster rijtje kampioenen, onder wie zijn landgenoot Eddy Merckx en de Italiaan Francesco Moser.

Volgend jaar wordt de jacht geopend op het record van zijn landgenoot Roger de Vlaeminck, die in de jaren zeventig vier keer zegevierde in Roubaix. Een evenaring van deze prestatie is voor Museeuw een reden zijn pensioen nog even uit te stellen. Hoe vaak heeft deze eeuwige twijfelaar al niet uitgeroepen dat hij zijn fiets aan de kant ging zetten? Even vaak kwam hij terug op zijn voornemens. De 36-jarige zoon van een autohandelaar is verliefd op de wielersport en kan het trainen nog niet laten.

Vorige week nog speculeerde Museeuw over een onmiddellijke beëindiging van zijn veertienjarige profloopbaan. Hij was juist tweede geworden in de Ronde van Vlaanderen, na een heroïsch gevecht met zijn landgenoot Peter van Petegem. Beide Belgen reden elkaar zo vaak in de wielen, dat de Italiaan Andrea Tafi vrij simpel kon profiteren.

Museeuw miste in de Ronde van Vlaanderen de kans als eerste renner vier keer te zegevieren. Hij verbeet de pijn en de teleurstelling bij zijn gezin in Gistel. Hij ging zich voorbereiden op zijn tweede hoofddoel de wereldtitel in Zolder is zijn derde objectief van het wielerseizoen. Hij trainde afgelopen vrijdag op de kasseien, die voor de ervaren kilometervreter geen geheimen hebben. De krachtmens dendert in sneltreinvaart over de steentjes; afwisselend in de gootjes of op het middengedeelte.

Museeuw wist zich gesteund door tienduizenden landgenoten en werd in de volgwagen begeleid door zijn voormalige vriend en meesterknecht Wilfried Peeters. De finishplaats ligt slechts tien kilometer van de Belgische grens. `De Leeuw van Vlaanderen' reed tussen een gele zee van Vlaamse vlaggen in een overwinningsroes. Parijs-Roubaix wordt van oudsher beheerst door Flandriens. In de honderdste editie was Museeuw de 49ste Belgische winnaar. Hij had een voorsprong van ruim drie minuten op de Duitser Stefan Wesemann die in de sprint het Belgische talent Tom Boonen versloeg.

Op het middenterrein pinkte Patrick Lefevere een traantje weg, toen zijn triomferende kopman de piste naderde. De manager van Domo was de valpartij van 1998 nog niet vergeten, toen Museeuw in het Bos van Wallers door de blubber uit zijn evenwicht raakte en een gebroken knieschijf opliep. Het herstel was extra gecompliceerd door een vervuilde wond, waardoor de renner zelfs een paar dagen in levensgevaar verkeerde. Het slechte nieuws over de Vlaamse volksheld drukten de binnenlandse en buitenlandse politiek destijds naar de achterpagina's.

Lefevere werd gisteren ook herinnerd aan het motorongeluk van Museeuw in 2000, een paar maanden nadat hij in Roubaix voor de tweede keer had gewonnen. De manager was tijdens de huldiging op de wielerbaan onwel geraakt. Een voorbode van een operatie aan een kankergezwel die hij een paar maanden later onderging. Bijna in dezelfde periode lag Museeuw drie weken in coma. En weer vreesde wielerminnend België voor het einde van een imposante carrière.

Lefevere roemde de mentaliteit van zijn oogappel, met wie hij al tien jaar samenwerkt. Twee kinderen uit een arbeidersmilieu, opgegroeid in de West-Vlaamse kuststreek, waar `kinderkopjes' het landschap asgrauw kleuren. Museeuw en Lefevere delen de liefde voor de kasseien. De manager van Domo vierde gisteren in Parijs-Roubaix zijn zevende winnaar in de laatste acht edities.

,,Het geheim is Johan'', bagatelliseerde Lefevere zijn inbreng. ,,Als Johan slecht rijdt, rijdt de ploeg slecht. Als Johan goed rijdt, rijdt de ploeg goed. Iedereen kan nog van hem leren.'' Over de imponerende zege van zijn pupil. ,,Johan heeft een schilderij gemaakt dat ik als kunstliefhebber graag thuis aan de muur zou hangen. Dit doek is minstens een Van Gogh.''

Volgens Lefevere fietst Museeuw sinds zijn zware blessures ,,minder explosief maar nog harder''. De manager zei niet te weten wanneer de kopman zijn voornemens om te stoppen eindelijk in de praktijk brengt. ,,Als ik nu die grijns op zijn gezicht zie, vrees ik het ergste. Johan is ontoerekeningsvatbaar. We kunnen hem nog niet missen, maar we kunnen hem ook niet toegenhouden'', zei de geëmotioneerde Lefevere.