Flitsend, mobiel en prijzig

I-mode zonder poetsdoekje is geen i-mode. KPN's flitsende mobieltje, dat vanaf donderdag in de winkel ligt, heeft een extra groot kleurenscherm dat makkelijk vuil wordt door vieze vingertjes en vettige oortjes. Daarom kan er ook een minikussentje – als een van de vele extra's – bij worden gekocht om het schermpje mee schoon te vegen. Het stukje stof kan met een kettinkje aan het toestel worden geklonken. Welkom in het tijdperk van het mobiele internet.

I-mode is boven alles een merknaam. In technologisch opzicht verschilt het weinig van andere systemen die in omloop zijn, zoals WAP (Wireless Application Protocol). De verwachting is dat al deze systemen voor mobiel internet uiteindelijk in elkaar zullen overvloeien.

De hamvraag voor KPN is of i-mode aanslaat. Het systeem heeft een hoog `fun'-gehalte: horoscopen, spelletjes, plaatjes, geluidjes. De beltonen, die nu al heel populair zijn op gsm-toestellen, klinken op i-mode veel beter omdat het toestel `polifoon' geluid heeft.

Zo is het mogelijk dat Some Skunk Funk, de hectisch-neurotische seventies-hit van de jazzrockband The Brecker Brothers, integraal en noot voor noot als beltoon kan worden geïnstalleerd. De vraag is of de mensen om je heen dat ook leuk vinden. Nadeel van de toontjes is dat ze niet echt swingend zijn. Honky tonk women van de Rolling Stones klinkt opeens als een oer-Nederlandse hoempapamelodie. Ben je dan nog wel cool als je telefoon afgaat in een drukke tram?

Er zijn ook `nuttige' diensten: het telefoonboek, de taxicentrale, financiële informatie, file-informatie, routeplanners en (zelfs) de restaurantgids en de bioscooplijn. Maar het meest interessante van i-mode is e-mail. Het is daarom verstandig dat KPN de virtuele brievenbus een prominente plaats heeft gegeven op het toestel.

De aanduiding `mobiel internet' is misleidend, omdat internetten met een groot scherm nu eenmaal stukken eenvoudiger en prettiger is. En dat zal voorlopig ook wel zo blijven. De toegevoegde waarde van i-mode is dan ook vooral dat het mobiel is. Je kunt bijvoorbeeld altijd en overal e-mail lezen.

Ook bijzonder aan i-mode is het dienstenaanbod. Het is KPN gelukt om een vijftigtal bedrijven – kranten, spelletjesmakers, banken, sportbladen, radiostations en supermarkten – te interesseren voor i-mode als platform van hun producten. De consument krijgt een kant-en-klaar product. Hij koopt het toestel, zet het aan en het werkt meteen. Ter vergelijking: bij een WAP-toestel moet vaak van alles zelf worden ingesteld.

De fanatieke internetgebruiker, die gewend is aan onvoorwaardelijke en totale vrijheid, zal dit voorgekauwde dienstenaanbod een gruwel zijn. Maar het aantal onofficiële sites, buiten KPN om, is in Europa op dit moment nog heel gering. Wie er naar zoekt zal vaak stuiten op Japanse, voor de westerling onleesbare i-modesites. KPN's partner NTT Docomo lanceerde het systeem in 1999 in Japan en heeft daar inmiddels meer dan 32 miljoen klanten.

Op zijn website www.i-mode.nl geeft KPN alvast enkele voorzetten voor het maken van een eigen `onofficiële' site. Zo kan er een handleiding worden ogehaald over het programmeren van een i-modesite. Wie daar te lui voor is, kan gebruik maken van de `Msitebuiler', een simpel softwareprogramma waarmee binnen een halfuur een website in elkaar kan worden geknutseld met gebruik van `hulpstukken'. Via je pc kun je eigen foto's en teksten gebruiksklaar maken voor het veel kleinere i-modeformaat.

I-mode is een van de eerste systemen die gebruikt maakt van een GPRS-netwerk, een verbeterde versie van het GSM-netwerk. Dankzij GPRS wordt het mogelijk om snel grotere bestanden op te halen, zoals plaatjes, kleuren en beltonen. Voor bewegende beelden is echter de UMTS-techniek nodig. Deze komt niet eerder dan volgend jaar beschikbaar.

Het netwerk lijkt op dit moment goed te functioneren. Opgevraagde pagina's openen snel, downloaden duurt een paar seconden. Het ophalen van tien e-mails tegelijk duurt niet veel langer dan op een pc. Bijlagen bij e-mails worden over het algemeen verwijderd. I-mode heeft een geheugen van tien megabyte, wat door kenners groot wordt gevonden.

Het gebruik van i-mode lijkt niet goedkoop. Al na één dag uitproberen bedraagt de hoeveelheid van internet opgehaalde data 786 kilobyte. Met een prijs van gemiddeld zo'n 1 eurocent per kilobyte is dat al bijna 8 euro. Dat wordt een gepeperde rekening aan het eind van de maand. Bovenop de gebruikelijke kosten voor mobiel bellen. En de kosten voor het toestel zelf.

De eerste dag is overigens niet representatief. Bij de eerste bestudering van het toestel gaat veel mis (door eigen schuld!) en moet de verbinding met internet geregeld opnieuw worden gemaakt. En dat tikt aan. Maar ook na een week `gewoon' gebruik staat de teller al op ongeveer 2.500 kilobit, ongeveer 25 euro.

De i-modegebruiker moet maandelijks `databundels' kopen, met een minimale grootte van 200 kilobyte en een maximale grootte van 25 megabyte. Met 200 kilobyte kun je ongeveer tachtig grote e-mails versturen of ontvangen, óf dertig keer een plaatje downloaden, óf 25 beltonen ophalen.

De NEC n21i, het enige toestel waarop i-mode voorlopig kan `draaien', kost in Duitsland 250 euro. In Nederland kost het 199 euro, onder voorwaarde dat er een duurder KPN-abonnement voor mobiel bellen bij wordt genomen. Neem je het goedkoopste belabonnement, dan betaal je 369 euro. KPN komt binnenkort met een goedkoper toestel, van Toshiba. Enkele Europese fabrikanten hebben al aangekondigd snel met toestellen te zullen komen, maar dat worden waarschijnlijk duurdere versies. Naast het toestel en het belabonnement moet per maand 3 euro abonnementsgeld worden betaald voor het gebruik van i-mode. Ook moet voor ongeveer de helft van de diensten worden betaald. Van KPN mogen de dienstenaanbieders niet meer vragen dan 2 euro per maand per dienst. En ook voor het `schermkussentje' moet worden betaald. Je kunt er natuurlijk ook zelf een haken.