Aluin speelt nergens overtuigend

Zij draagt een zilvercrèmekleurig jurkje met een hoog kraagje, witte fantasiepanty's en een cowboyhoed; hij draag een strenge bril en een rood jasje vol met leeuwen. Samen dansen ze met zijige glimlachjes voor het publiek. ,,Mooi'', stelt de man vast. Vervolgens wordt er anderhalf uur gedebatteerd over wat en wie er mooi is, want de voorstelling Mooi, geschreven door Gerardjan Rijnders in 1995, is een stuk over een dubbelzinnige relatie, vol met dubbelzinnige woorden.

Marcel Lenssen koos de tekst als zijn debuut bij theatergroep Aluin en of dat een goede keuze was, valt te betwijfelen. Wel is duidelijk dat hij door een kitscherige vormgeving en een overdreven speelstijl heeft gezocht naar een contrast met een tekst zo vol van nuances.

De man en de vrouw spelen frontaal op het publiek. Ze begeleiden de toeschouwers als vriendelijke, maar gereserveerde gidsen door het grotendeels abstracte verhaal. Vooral de vrouw, Gabby Bakker, is de verpersoonlijking van een gladde stewardess. Een eeuwige glimlach en altijd een handje dat stijfjes halverwege haar lichaam blijft bungelen. De acteurs staan met hun opzichtige kledij op kleedjes die in een bruine kroeg op een tafel vertoeven en de klassieke muziek die af en toe opklinkt is zo cliché dat het niet meer mooi is. Ook een Vietnamees huishoudstertje mag op het toneel zitten en af en toe ,,very beautiful'' roepen.

Als het verhaal gaandeweg steeds meer persoonlijke pijn blootlegt, verdwijnt de gereserveerdheid en barsten de acteurs beurtelings uit in een emotionele kreet: ,,de enige rimpels die ik veroorzaak in jouw bestaan zijn de rimpels in je vellen'' om daarna weer snel te vervallen in de tandpastaglimlach.

Om dergelijke overgangen aannemelijk te maken moet er een goede balans zijn tussen toneelbeeld, spel en tekst en daar schort het nogal aan in deze voorstelling. Eindeloos zinnen het publiek inwerpen en nauwelijks onderlinge interactie gaat op den duur vervelen en waarom de huishoudster afsluit met een modern dansje in het halfduister blijft een raadsel. Maar de grootste misser is de gekozen speelstijl: Gabby Bakker en Dennis Coenen zijn als acteurs weliswaar bij vlagen innemend, maar spelen chronisch te vet om te overtuigen. Dat is niet mooi en zelfs niet lelijk, dat is irritant.

Voorstelling: Mooi, door theatergroep Aluin. Tekst: Gerardjan Rijnders. Regie: Marcel Lenssen. Spel: Gabby Bakker, Dennis Coenen en Amina Husberg. Gezien: 12/4 Theater Kikker, Utrecht. Tournee t/m 1/6. Inl. 030 272 3092 of www.aluin.nl