Noorse muzikale grillen

Motorpsycho is zo'n band die rustig een concert afblaast als Grateful Dead die avond blijkt te spelen. Het is ook zo'n band die op de laatste cd Phanerothyme graag een letterlijk citaat uit The Doors' Light My Fire zet en net zo gemakkelijk een albumtitel van jazzgrootheid Sun Ra leent. Het Noorse trio neemt gretig de hoed af voor de oude helden en wisselt als vanzelfsprekend platen met een sterke country-inslag af met een samenwerking met een jazzgroep.

Zo koppelt Motorpsycho een gedegen kennis van het verleden aan een brede blik. De groep maakte in de jaren negentig naam met een frisse visie op psychedelische rock en noise, wat vooral live moeiteloos uit kon lopen op ellenlange, hemelbestormende stukken. Op Phanerothyme neigt de boel ineens naar een soort symfonisch geluid vol West Coast-invloeden, pastorale sfeertjes en instrumenten als fluit, hobo, strijkers, banjo en de aloude mellotron, alles gevat in handzame nummers.

Live is de stemming een stuk minder pastoraal en ontbreekt zo'n bont instrumentarium – al duikt vooral het karakteristieke geluid van de mellotron nogal eens op vanuit de kastjes van Baard Slagvold, de toegevoegde toetsenist die het trio ook op de plaat vaak uit de brand helpt.

De band ging voortvarend en hardhandig van start met een van Neu!-achtige monotonie doordesemd ritme. De gitaar van Hans Magnus Ryan streed met de vervormde bas van Bent Saether, die in grofweg hetzelfde frequentiegebied opereert – net als zijn instrumentgenoot Lemmy Kilmister van Motörhead, wiens Metropolis regelmatig de setlist siert.

Een enkele keer boog de groep af naar de sfeervolle overzichtelijkheid van Phanerothyme, maar meestal greep men terug op de meer psychedelische benadering van voorheen. Dat openbaarde zich in lange gitaar- en toetsensolo's, maar ook in meer abstracte, herhalende passages. Die aanpak beheerst Motorpsycho als geen ander, zodat die lange lappen herrie eerder trance- dan slaapverwekkend bleken. Zelfs setafsluiter Demon Box, dat soms drie kwartier wordt opgerekt, werd gisteren in twintig minuten afgewikkeld en bleef ijzingwekkend spannend. Zo bekeken hoefde het niemand te spijten dat de vervaarlijk doormeppende drummer Hakon Gebhardt banjo en steelgitaar onberoerd liet.

Concert: Motorpsycho. Gehoord: 11/4, De Oosterpoort Groningen. Herhaling 24/4 Paradiso Amsterdam.