Sir Paul

In zijn bespreking van de tweetalige uitgave van Paul McCartneys Blackbird singing (Gedichten en liedteksten 1965-1999) in Boeken van 05.04.02 gaat recensent Pieter Steinz nogal tekeer over het feit dat de vertalers zichzelf rijmende en/of streng ritmische maatstaven oplegden. Hij spreekt van `onnatuurlijkheden', citeert daarbij als voorbeeld van `rijmabacadabra' een vertaalde regel uit `Lady Madonna' en noemt het `een van de vele hilarische dieptepunten': `Voor wie valt je huurgeld zomaar uit de lucht/ Dacht je soms dat de euro's groeien op je rug?'. Dat woordje `soms' heeft hij er dan wel eigenhandig bijgezet, waardoor het als liedtekst natuurlijk niet meer loopt. Hij spreekt voorts van de `over het algemeen krakkemikkige vertalingen van de 21 Beatlesongs en andere megahits'.

Het is de aloude strijd: moet een vertaler een lied zo letterlijk mogelijk vertalen, de veiligste manier, met het gevolg dat de liedfunctie totaal verdwenen is, of moet hij proberen er een nieuw lied van te maken, zoveel mogelijk met behoud van betekenis, rijm en ritme van het oorspronkelijke? In het tweede geval is meer durf nodig: je steekt je nek uit als vertaler, zeker van liedjes die iedereen kent.

En als de vertaler sommige vertaalproblemen met humor oplost, moet hem dit dan zo ernstig verweten worden? Het is niet meer dan een kwestie van smaak. Voor Steinz, die het boek een `overbodig prestigeproject' noemt, had het ook in het Engels niet hoeven verschijnen. Intussen is er voor de Nederlandse lezer niets verloren, alleen maar gewonnen: de vertalingen staan gewoon naast het origineel. En wie het niet eens is met de vertaling, schrijve zijn eigen: zoveel vertalers, zoveel vertalingen.