Ook huilen ontroert niet in Vive l'amour

In de Taiwanese film Aiqing Wansui (Vive l'amour) van Tsai Ming Liang uit 1995 betrekken drie eenzame zielen (een zakenman, een makelaar en een straatverkoopster) een leegstaand appartement. Gedesillusioneerd als ze zijn, speelt het onverwoestbare duo dood en seks een grote rol, en ook in de gelijknamige dansvoorstelling Vive l'amour van Courage is dat niet anders.

Met de film als uitgangspunt komen scènes en sfeer ogenschijnlijk overeen; in de openingsscène speelt danser Derrick Brown direct het bijna clichématige spel met het zakmes aan de pols. Het appartement heeft echter plaatsgemaakt voor de sfeervol verlichte bovenfoyer van de Amsterdamse Stadsschouwburg. Af en aan komen de dansers binnen en Dries van der Post en Anne Affourtit storten zich bijvoorbeeld op de anonieme seks, expliciet, maar nog keurig genoeg om voor mimisch door te gaan. Van contact is nauwelijks sprake, de bedoeling van de voorstelling is vooral de isolatie te laten voelen.

Lukken doet dat een enkele keer, maar meestal blijft de mime en de beweging steken in goede bedoelingen zonder aanspraak op verbeelding en inleving. Het trage tempo suggereert diepgang en lijden, en regisseur Margrith Vrenegoor balanceert daarbij op de rand van kunst en kitsch. Dat het drama niet voelbaar wordt, heeft te maken met de frictie tussen dans en acteren. Het gestileerde wegstaren, herhaaldelijk een nootje uit een boterhamzakje eten of het wat emotieloos huilen van Affourtit blijft aan de oppervlakte, de dans an sich voegt met solistisch kronkelen niet veel toe aan de enscenering. Het eenpersoonsbed in het midden is de enige plek waarop wat gebeurt maar het vallen en duwen is tegelijkertijd weer voorspelbaar. Slechts als de drie een tango dansen, komt er wat leven in de brouwerij. Maar het is een gemiste kans het contrast met alle eenzaamheid uit te buiten.

Voor een groot deel heeft dat ook te maken met de muziek van Mariecke van der Linden; een stroop van new age, klassieke zang en Amerikaanse steelgitaren. Niks conflict, niks drama, wegzakken blijkt haar decreet. Terwijl Vive l'amour met alle theatrale componenten zo mooi had kunnen zijn. Wie eenzaam achterblijft is de toeschouwer in een mooie foyer.

Voorstelling: Vive l'amour door Courage. Regie: Margrith Vrenegoor. Dans/choreografie: Anne Affourtit, Dries van der Post, Derrick Brown. Muziek: Mariecke van der Linden. Gezien: 11/4 Stadsschouwburg, Amsterdam. Herh. t/m 18/5, aldaar.

Inl.: 020-6242311.