Falend beleid Sharon 1

Onze minister van Buitenlandse Zaken sprak vorig jaar november voor de VN over de aanpak van falende staten en anderen bepleiten de aanpak van terroristische staten. Onder Sharon die zijn sporen in Libanon verdiend heeft, solliciteert Israël naar een hoge plaats op beide lijsten. Israël faalt immers om internationale rechtsregels na te leven en de verdragen van Oslo uit te voeren, terroriseert de Palestijnse burgerbevolking en liquideert vermeende politieke tegenstanders zonder blikken of blozen.

Waarom heeft het Israëlische leger nu de opdracht gekregen om de Palestijnse politieke en economische infrastructuur te vernietigen? Aan die opdracht ligt naar mijn mening de politieke doctrine van voldongen feiten ten grondslag. De staat Israël zelf is een voldongen feit, tot stand gekomen dankzij eigen militaire kracht.

Vertrouwen op eigen kracht en onomkeerbare maatregelen nemen is de verborgen leidraad geworden van Israëls politiek jegens de inwoners van het voormalige Palestina. Terwijl de staat Israël aan joden wier voorouders daar merendeels nooit gewoond hebben, het recht van terugkeer toekent, staat het de verdreven Arabische inwoners niet toe om terug te keren. Hun verdrijving of vlucht is een voldongen feit en al zo lang geleden dat het onomkeerbaar lijkt. Door de stichting van nederzettingen in de bezette gebieden hoopte men de inlijving van die gebieden onafwendbaar te maken en door de vernietiging van de Palestijnse infrastructuur hoopt men nu een exodus tot stand te brengen. Als die `uitzetting' lukt, is Sharons doel bereikt.