Chaperonne

In mijn boekenkast staat de koran naast de bijbel en de I Ching. Dat brengt mijn Arabische bezoekers meestal in de war. Dit gebeurde weer eens toen een Saoedische man, die bevriend was met een Syrische kennis van mij, langskwam. Hij keek er een poos naar. Ik zag hem aarzelen, toen nam zijn nieuwsgierigheid toch de overhand en hij vroeg: ,,Ik dacht dat je moslim was.'' ,,Ben ik ook'', zei ik. ,,Wat doet dan de bijbel in jouw boekenkast?'' Ik legde hem uit dat het juist de plicht is van iedere moslim om ook de bijbel te lezen. Over de I Ching vroeg hij niets en ik betwijfel of hij er ooit van gehoord heeft.

Op het moment dat ze kwamen had ik een nieuwe Ikea-kast in de kamer staan, die ik in elkaar probeerde te zetten, maar het schoot niet echt op.

De Syriër vertelde dat zijn Saoedische vriend uit Duitsland kwam. Hier in Nederland zouden ze graag eens naar de disco willen, maar ze vreesden dat ze, als twee Arabisch uitziende mannen zonder vrouwen, niet binnengelaten zouden worden. Of ik misschien zin had om mee te gaan?

Ik? Naar de disco? ,,Zijn er dan geen disco's in Duitsland?'' vroeg ik plagend. Jawel, maar als Arabier mag je bijna nergens meer naar binnen, racisme in Duitsland, bla bla bla... Maar ik had genoeg te doen en het sprak me totaal niet aan.

,,Waarom gaat je vrouw dan niet mee?'' vroeg ik aan de Syriër, wiens vrouw ik goed kende. Ze voelt zich niet lekker, zei hij, maar ik wist zeker dat het een smoesje was. Waarschijnlijk vond hij de disco geen goede plek voor zijn vrouw. Het was weer het oude liedje: ze willen graag integreren, willen uitgaan als Europeanen, maar blijven meten met dubbele standaards – wat goed voor mannen is, is verkeerd voor hun vrouwen. Waarom zou ik me voor zulke mannen uitsloven!

Ze boden aan me te helpen en hadden de Ikea-kast in een mum van tijd in elkaar. Ik was er zo blij om dat ik toch met ze meeging naar de disco. Daar liepen alleen maar heel jonge mensen rond, alle meiden liepen met blote navels en de dreunende muziek was niet om uit te houden. Ik ben weer heel gauw weggegaan, alleen.

Buitengekomen vroeg ik me af of ik direct naar huis moest gaan. Wat zou ik nog doen, in mijn eentje in de stad? Ik belde de vrouw van de Syriër op. Ze klonk erg enthousiast en zei dat ze net aan me dacht. Haar man was een paar dagen de stad uit en ze wilde graag met me uitgaan.

Leuk, zo'n leugenachtige man, dacht ik bij mezelf. Moest ik haar vertellen dat ik haar man net een disco had binnengesmokkeld? Maar ze zoeken het zelf maar uit. ,,Waar zou je dan naar toe willen?'' vroeg ik haar.

,,Weet je, ik ben nog nooit naar een disco geweest en ik vroeg me af...''

Ik dacht: dit is te gek voor woorden. En wat een obsessie met disco's! Ik probeerde haar uit te leggen dat er helemaal niets aan is, aan zo'n disco. Dat we veel beter naar de bioscoop konden gaan. Het hielp allemaal niet. Ze wilde het graag voor één keer meemaken. Vooruit dan maar.

Voor de tweede maal op die avond ging ik de disco binnen. Ergens hoopte ik dat we haar man en de Saoedi-Arabiër zouden tegenkomen opdat alle leugens ontmaskerd zouden worden. Maar dit gebeurde niet.

Toch liep het discobezoek teleurstellend af. Hoewel ze toch wel eens een disco op televisie had gezien, had ze toch iets van stijldansen verwacht, waarin galante mannen in smoking elegante vrouwen in avondjurk ten dans vroegen. Zelf was ze prachtig aangekleed, maar ze viel in haar lange sleepjurk helemaal uit de toon. We gingen gauw weer weg. Ik weet zeker dat zij van haar disco-illusie voorgoed genezen is.