Billy Bob wordt boos op publiek

Han Bennink achter een lavalamp? Het leek er even op, maar de drummer die wat onnavolgbare ritmes achter elkaar speelde had een zwart ringbaardje, en half verscholen achter een kleedje bleek er nóg een te zitten die ook om zich heen begon te meppen. Het was warempel net of twee hippe jazzvogels het concert van Billy Bob Thornton gisteravond openden. Maar gelukkig voegde zich bij het swingende tweetal spoedig een elektrische bassist. Die was ongetwijfeld van plan een dwingende groove over de zaal te leggen, waarna de andere bandleden een voor een op het podium zouden verschijnen om in te vallen. Maar pijnlijk genoeg kon de man geen maat houden, zodat het podium zich hals over kop vulde met de overige groepsleden.

Wie gedacht had dat Billy Bob Thornton z'n Europese tournee als een betaalde vakantie zou opvatten, had het mis. Voordat hij roem vergaarde als acteur deed had hij al een jarenlange ervaring op als zanger in caférockbands. Hij zou dus duidelijk niet het in de regel vermaledijde type acteur zijn dat zo nodig moet bewijzen dat hij ook rockster kan zijn. Private Radio, de plaat die hij vorig jaar uitbracht, bevat een paar goede, zelf geschreven songs. Maar dat nam niet weg dat een deel van het publiek vooral gekomen leek om zichzelf te etaleren in de veronderstelde gloed die zou afstralen van de nabijheid van een echte Amerikaanse ster.

De ster bleek behalve twee drummers en een matige bassist maar liefst drie gitaristen en een toetsenist te hebben meegenomen. En dan was er nog een achtergrondzangeres met lang donker haar, die niet Billy Bob's echtgenote Angelina Jolie was, maar wel op twee punten sterk aan Lara Croft deed denken. Verder krioelde het tussen de nummers door van de roadies die gitaren af en aan droegen. Kosten noch moeite gespaard, dus.

Het podium hing vol met oosterse tapijten, er stonden her en der kaarsen, er waren vloeistof-

dia's en een knots van een lavalamp deed erg zijn best. Maar met al die sfeer en al zijn bandervaring was het een raadsel waarom Billy Bob al na het tweede nummer, het midden jaren zestig door Wayne Fontana & The Mindbenders tot hit gezongen The Game Of Love, een lang en ongelooflijk oninteressant verhaal begon af te steken. Onder andere alle steden die hij in Europa had aangedaan, werden opgenoemd. En hoe iemand in Londen tijdens zijn optreden een vervelende opmerking had gemaakt, en dat hij toen gedreigd had `to kick his fat ass'. Warm applaus, waarna gelukkig eindelijk de muziek weer begon met Smoking In Bed, opgedragen aan `iedereen die tot zijn veertigste stoned naar Cartoon Channel had liggen kijken'.

Het best was Billy Bob Thornton gisteravond in de langzame, ingetogen gezongen en sfeervol geïnstrumenteerde stukken, zoals Starlight Lounge en Dark and Mad. Maar daar werd schaamteloos doorheen gekletst door dat deel van het publiek dat niet voor Thornton's muziek was gekomen. Voor straf ging Dark and Mad naadloos over in een hele lange versie van Your Blue Shadow waar geen eind aan leek te komen. Heel wat leuker waren de gespierd vertolkte jaren zestig-covers als het tijdloze California Dreamin', en vooral het compleet met echovocalen en elektrische sitar uitgevoerde Green Tambourine, ooit een hit van de Lemon Pipers. Maar de door die muziek opgeroepen zorgeloze sfeer werd geheel om zeep geholpen door de woede-aanval die Billy Bob kreeg toen hij tijdens alweer een lange monoloog – wisten we wel dat hij vroeger voor zijn geld had moeten wérken!? – werd gestoord door een flauwe opmerking uit het publiek. Billy Bob boos! De microfoon werd tegen het podium gesmeten, kreeg een trap na en af ging Billy Bob, via de coulissen, zijn band en de zaal bedremmeld achterlatend. De microfoon werd weer op de been geholpen en bleek wonder boven wonder nog te functioneren. Na een paar minuten verscheen Billy Bob weer. Die functioneerde ook nog, maar de zaal had er genoeg van en nam aan het eind ook de moeite niet om zich de handen stuk te klappen voor een toegift. Die kwam evengoed wel, met Hank Willams' Lost Highway, I Still Miss Someone van Johnny Cash en een toch nog vrolijke afsluiter, de meezinger Hang on Sloopy. Als jaren zestig-avondje was het al met al wel aardig. Maar als Billy Bob Thornton zichzelf als muzikant wil bewijzen, moet hij zich meer van de concertmores aantrekken. Op verwende acteurs op een concertpodium zit niemand te wachten.

Concert: Billy Bob Thornton. Gehoord: 10/4 Melkweg, Amsterdam.