The pianoplayer

Dat overste Thom Karremans geen echte hoogvlieger was wisten ze al langer bij de luchtmobiele brigade. Tijdens een oefening in het Duitse Vogelsang bleek hij bij een rollenspel niet erg stressbestendig. De landmachtleiding besloot Karremans tóch aan het hoofd te stellen van Dutchbat III.

Toen de enclave Srebrenica op 11 juli 1995 door de Bosnische Serviërs werd overrompeld, bleek Karremans inderdaad slecht bestand tegen de chaos om hem heen. Zo moest hij, geplaagd door darmkrampen, de leiding grotendeels in handen geven van zijn plaatsvervanger, majoor Franken.

Toen Karremans namens de VN moest onderhandelen over de evacuatie van de moslimbevolking en Dutchbat, was hij niet opgewassen tegen de Bosnisch-Servische generaal Ratko Mladic. ,,Don't shoot the pianoplayer'', smeekte hij, waarna hij voor het oog van de camera's met Mladic het glas hief. Later typeerde hij Mladic nog eens als ,,een groot veldheer''.

In de daarop volgende jaren werd Karremans zorgvuldig uit de publiciteit gehouden. Wel zorgde zijn aanstelling als verbindingsofficier in de VS en daarbij behorende promotie waarvan minister Voorhoeve niet op de hoogte was gebracht voor ophef. In 1998 publiceerde Karremans `Srebrenica, who cares?', een boek vol zelfbeklag waarin hij zijn handen wast in onschuld. Na zijn baan in de VS werd kolonel Karremans aangesteld op een NAVO-hoofdkwartier in Heidelberg.

Aan deze pagina werkten mee: Raymond van den Boogaard, Steven Derix, Yael Vinckx, Pieter Kottman, Robert van de Roer en Merel Thie.