Midden-Oosten 4

Waar blijven de demonstraties tegen discriminatie, onrecht, moord en onderdrukking van de Palestijnen? Of verhindert misplaatst schuldgevoel over de holocaust waar Israël nog steeds op inspeelt ons om op te komen voor wie nu vervolgd worden: de 3 miljoen onbewapende oudere mannen, vrouwen en kinderen die moeten schuilen voor niets ontziende tanks en raketten? Het geweld door de bezetter Israël en het aantal gedode Palestijnen zijn vele malen groter dan wat in Zuid-Afrika onder de apartheid gebeurde en waartegen de hele wereld te hoop liep. Voor minder onrecht zijn duizenden in Nederland de straat opgegaan; waarom nu niet voor de Palestijnen, of komt dat doordat het om moslims gaat die zich niet laten platwalsen?

Niet het bestaan van Israël maar de waarden waar Israël tot voor kort model voor stond, staan op het spel. Het woord `shalom' uit de mond van Sharon klinkt nog huichelachtiger dan de afkeuring van bomaanslagen door Arafat, want die heeft geen tanks of vliegtuigen, alleen jonge mannen als wapen. Hopelijk staat er na deze twee extremisten ooit een Palestijnse Mandela op die verzoening kan brengen. De schijn-veiligheid die Israël nu bereikt kweekt alleen maar toekomstige bommenleggers: de kinderen in de schuilkelders. Mijn laatste restje sympathie voor Israël bewaar ik voor de heldhaftige joodse vredesdemonstranten die voedsel brachten naar Ramallah en door hun eigen leger geslagen werden.