Een yuppie-boeketreeks

Sommige tv-series hebben zulke zwakke dialogen dat de regisseur er keiharde muziek overheen monteert. Zo wordt een slap gesprek toch spannend. Je kunt het niet verstaan, zet de volumeknop nog harder maar dat helpt niet, want de muziek wordt ook harder. Alleen de buren krijgen meer last. Het zou een manier kunnen zijn om 30-plussers af te stoten, zoals kledingboetieks hun agressieve ouderen-wegwezen-boem-boem-geluidsgeur over de straat verspreiden.

Nu is de populaire serie Rozengeur & wodka lime, elke zondagavond op RTL4, voor een specifieke doelgroep bestemd: de jonge dertiger-vrouwen die in Nederland zo vaak in de WAO belanden omdat ze in tien jaar alles tegelijk moeten doen, spannende man vinden, spannend carrière maken, beslissen over kinderen krijgen omdat de biologische klok doortikt en dan vaak de spannende carrière tot parttime bijstellen om kinderen op te voeden. Een tv-station wil die groep graag vangen, want die doet de boodschappen. Het zou vast beter kunnen, maar de publieke tv is om omroeppolitieke redenen niet meer tot dergelijke lange series in staat.

Rozengeur smeert alle eigentijdse dilemma's lekker uit. Knipperlichtrelaties, zwangerschapsproblemen, mislukte kunstmatige inseminatie, seksuele problemen, partnerruil, opwindende carrière-momenten. Vlot gesneden mantelpakken, diepe decolleté's, blote schouders, seks op afstand. Een yuppie-boeketreeks. De vier vriendinnen Babette, Finette, Catharine en Donna treffen elkaar vaak in een café waar de muziek zo hard staat dat alleen trefwoorden zijn te verstaan. Niet dat je veel mist. Zonder geluid zijn de hoofdlijnen goed te volgen. De ruzies, confrontaties, vrijerijen, telefoontjes en veelbetekenende blikken van de met nachtmaskers gladgestreken gezichten vertellen het verhaal. Vaak chatten de meiden op welgevormde Apple-laptops en dan krijg je een ondertiteling te zien. Afgelopen zondag moest Finette haar journalistieke speurproject naar handel met voorkennis opgeven omdat ,,zww... zwww... Brontius....zww.'' Ik begrijp uit een ander moment dat ze voor het bewijs de e-mails van de dader had gestolen en bij publicatie zou ze dan in moeilijkheden komen. Het blijft schetsmatig.

Wat een verschil met de sprankelende dialogen van de vier vlotte vriendinnen in de Amerikaanse serie Sex and the City, ook doelgroepdrama voor dertiger-vrouwen. Dankzij de rake typeringen van situaties en mensen hoeven de vier vrouwen nooit echt aan de man te raken, laat staan kinderen te krijgen. Elke aflevering heeft ongeveer het zelfde verloop, maar is dankzij de grappensnelheid toch nieuw. Als de relaties weer zijn mislukt, zitten ze in een coffeeshop zonder muziek lekker tegen elkaar aan te zeuren. Nee, je bent toch het beste af zonder zo'n man. Als de prins zou worden gehuwd, zou het sprookje maar eindigen.

Sex and the City blijft komisch drama, eeuwig hetzelfde, in Rozengeur is sprake van een echte ontwikkeling en verdieping over de twee seizoenen dat de serie loopt. Karakters en situaties veranderen. Catharine die getrouwd is met de tien jaar jongere Bob en er maar niet in slaagt zwanger te worden. Jasper en Donna die uit seksuele wanhoop partnerruil proberen en dan raakt Jasper gek op een andere partner.

Het is niet gemakkelijk om jonge vrouwen met nieuwe programmaformules te vangen. RTL5 zette tevergeefs een aantal meiden samen in een Amsterdams huis voor De meiden van 5. Yorin had tien afleveringen van de realitysoap 4 blondes, 3 brunettes over dertiger-vrouwen, vaak in artistiekerige freelance-beroepen in Amsterdam. Een klein wereldje. Ze hadden het gezellig samen, praatten veel over elkaars successen en mislukkingen maar toch bijna geen kijkers.

Doelgroeptelevisie blijft vaak oppervlakkig. Er komt een enkele leeftijdsgroep in beeld die in haar eigen kringetje ronddraait en dat wordt narcistisch op den duur. Juist de confrontatie met andere generaties, met verschillende soorten mensen, levert spannend drama en verdieping op. En daarom kan ook de adverteerder het niet bij enkele doelgroepen houden.