The Mean Machine

Op de rug van haar voetbalshirt van FC Wimbledon stond K. Jones. Kaley heette ze en Vinnie heette haar vader. Hij was profvoetballer bij FC Wimbledon en was berucht om zijn gewelddadige spel. Bijna geen wapen liet Jones ongebruikt om op het voetbalveld zijn tegenstanders te intimideren of – indien nodig – te liquideren. Er werd zelfs een video gemaakt van zijn geweld: Soccer's Hard Men. Het kwam de hoofdrolspeler op een boete en schorsing van de Engelse voetbalbond te staan wegens negatieve invloed op het voetbal.

Destijds, op het trainingsveld van Wimbledon, deed Jones nauwelijks denken aan de man die op het veld zo ruw te keer kon gaan. Hij stelde zijn dochtertje en haar twee vriendinnetjes aan mij voor als de mooiste vrouwen ter wereld, na zijn echtgenote Tanya wel te verstaan die thuis herstelde van een harttransplantatie. Hij deed gek, maar was vriendelijk. Hij riep fuck en bastard tegen me, en verontschuldigde zich bij zijn dochter voor zijn taalgebruik. ,,Sorry. It's your daddy's passion, love.'' Wanneer andere spelers van Wimbledon ons gesprek verstoorden, riep Vinnie: ,,You bloody loonies, zien jullie niet dat ik in gesprek ben!''

Vinnnie ging thee en sandwiches halen en vertelde over zijn passie, de jacht, over zijn beesten op zijn boerderij in Hertfordshire, over zijn liefde voor de natuur en zijn reputatie als voetbalcrimineel. Ja, die foto waarin hij Paul Gascoigne in zijn ballen kneep, was geweldig: ,,Grote voetballers zijn het kwetsbaarst in hun ballen, daar zit hun ego.'' Hij genoot ervan als mensen verontwaardigd reageerden op zijn ruwe spel. De mensen beseften niet dat hij in wezen een ander mens is, dat het zijn handelsmerk is geworden, bijna zijn tweede natuur. ,,Als ik lief ga doen in het veld, ben ik niet meer de Vinnie Jones.''

Vinnie (,,Call me Vincent'') vertelde over zijn jeugd in Watford, over zijn jeugdvrienden met wie hij bier zoop en naar het voetbal ging om te schreeuwen, over zijn vader die jachtopziener was geweest, over die bloody journalist van de Daily Mirror die hij tot bloedens toe in zijn neus beet. Hij zei dat hij een natuurmens was, niet hield van diplomatie en hypocrisie. Toen hij met een grijns afscheid nam zei Vinnie tegen zijn dochter: ,,Vertrouw hem niet. Aardig, maar wel een fucking journalist.''

Vinnie Jones gaf me een zoen. De man die in 1988 met Wimbledon de FA Cup won, die voor Leeds United, Sheffield United en Chelsea speelde, die voor het nationale elftal van Wales mocht uitkomen omdat zijn grootvader er was geboren, was een groot acteur. Hij kreeg een tv-show, waarin hij beroemde gasten over hun leven liet vertellen. Hij liet een boek schrijven Confessions of a Bad Man en liet op zijn hele lijf tatoeages zetten. Op zijn borst liet hij een draak met veren, het symbool van Wales, tatoeëren nadat hij een keer aanvoerder van Wales was geweest.

Nu staat hij in de belangstelling door zijn vierde film The Mean Machine. Het script is clichématig. Een profvoetballer die in de gevangenis belandt en daar zijn medegevangenen de gemene kneepjes van het voetbal leert. Jones is hot, hoezeer hij ook door recensenten wordt bekritiseerd. Vinnie lacht erom. Van het geld heeft hij een renpaard gekocht, Sixty Seconds, genoemd naar zijn film Gone in 60 seconds, en een kennel renhonden, Smoking Barrell, Smoking Bullett, Smoking Jacket en andere Smoking-honden, genoemd naar zijn debuutfilm Lock, Stock and two smoking barrels. En ook op de hondenrenbaan heeft Vinnie succes.

Vinnie, de straatjongen, werd als voetballer eens al na vier seconden uit het veld gestuurd wegens een grove overtreding. Ik ben er niet bij geweest. Maar het moet een geweldige show zijn geweest. Het publiek op de banken. Het ene deel dat hem verfoeide, het andere deel dat voor hem opkwam, voor de rebel met het zeldzame, controversiele acteertalent.