Israël moet terreur met alle geweld stoppen

De Palestijnen van Yasser Arafat willen nog altijd de vernietiging van de staat Israël. Daarop past maar één antwoord, oordeelt Benjamin Netanyahu: een keiharde militaire reactie die leidt tot een beslissende overwinning op de terroristen.

De boodschap die de Palestijnse terroristen voor ons hebben is glashelder: we vermoorden jullie bij elke gelegenheid, overal, op elk moment zelfs op jullie heiligste feestdagen.

Een niet aflatend bloedbad dat zonder aanzien des persoons iedereen afslacht die binnen het bereik komt van de Palestijnse terroristen, tekent de diepte van hun haat. De enige beperking voor de Arabische terroristen is overduidelijk hun destructieve vermogen. Als ze konden, zouden ze ons allemaal vernietigen, tot de laatste zuigeling toe.

Het hoofddoel van het terroristische bewind van Yasser Arafat is niet de vestiging van de 22ste Arabische staat, maar de vernietiging van de enige joodse staat. Dat was en blijft de kern van het conflict.

In 1948 verwierpen de Arabieren een internationale resolutie waarmee een Arabische staat zou zijn gevestigd, en probeerden ze in plaats daarvan een joodse staat in wording te vernietigen. Tweeënvijftig jaar later verwierp Arafat eenzelfde aanbod en verlangde hij dat Israël zich zou laten overspoelen door miljoenen Palestijnen, wat in de praktijk zou leiden tot de vernietiging van Israël als joodse staat.

Er is geen ruimte voor onderhandelingen en geen hoop op een duurzaam vredesakkoord met een dergelijk bewind, dat als uiteindelijke doel onze vernietiging heeft en dit doel met de meest barbaarse middelen nastreeft.

De meest bewierookte politieke poging tot beëindiging van het conflict werd twee jaar geleden in Camp David ondernomen, en die mislukte jammerlijk. Arafat verwierp een schandelijk vergaand Israëlisch aanbod voor een soevereine Palestijnse staat in Judea, Samaria en de Gazastrook, met inbegrip van half Jeruzalem, en besloot in plaats daarvan de huidige terreuroorlog tegen Israël te ontketenen.

Israël heeft nu nog maar één keus tot zijn beschikking: een beslissende overwinning in de oorlog die het is opgedrongen. Wat op dit moment van ons wordt gevergd is niet dat we op onze tanden bijten en dit aanhoudende geweld doorstaan. Integendeel, we moeten streven naar een algehele militaire overwinning op een meedogenloze vijand die een terreuroorlog tegen ons voert.

Ten eerste moeten we onmiddellijk de Palestijnse Autoriteit ontmantelen en Arafat verbannen. Ten tweede moeten we de grootste Palestijnse bevolkingscentra omsingelen, die van terroristen zuiveren en de terroristische infrastructuur vernietigen. Ten derde moeten we veilige scheidslijnen instellen, zodanig dat de Israëlische strijdkrachten wel Palestijns gebied in kunnen trekken, maar dat Palestijnse terroristen wordt belet onze dorpen en steden binnen te komen.

De keus waarvoor we op dit moment staan, gaat niet tussen een militaire overwinning en een veilige afscheiding. Veeleer gaat het om beide. Alleen door die twee te combineren kunnen we een einde maken aan de terreur, de afschrikking herstellen die de laatste twee jaar gevaarlijk is uitgehold, en de weg openen naar een realistische en gematigde leiding onder de Palestijnen, waarmee we naar een politieke regeling kunnen streven.

Zoals een gedeeltelijke dosis antibiotica niet voldoende is om een ziekte te genezen, zo worden we niets wijzer van het gedeeltelijke optreden van de regering en het grillige laveren tussen een beleid van beheersing en halfhartig militair optreden. Onze buitensporige zorg om de internationale gemeenschap heeft ook bittere vruchten afgeworpen. Israël weigert tot dusver om op te treden zoals elk land zou doen dat zichzelf respecteert, en zo zaaien we twijfel bij onze vrienden aan de rechtvaardigheid van onze zaak en sporen we onze vijanden aan om het bloedvergieten nog verder op te voeren.

De enige manier om internationaal begrip voor onze situatie te verwerven, met name in de Verenigde Staten, is door onwrikbaar vast te houden aan ons fundamentele recht ons te verdedigen en een snelle en beslissende militaire overwinning te behalen die een eind maakt aan de vreselijke slachting onder onze burgers.

Tot slot is het onjuist om te beweren dat wij alle militaire middelen om de terreur te beëindigen al hebben geprobeerd. We hebben nog geen fractie van onze militaire slagkracht ingezet en het weinige dat we wel hebben gebruikt was niet gericht op het juiste doel, te weten de beëindiging van het bewind van Arafat. Op dit moment, na achttien maanden terrorisme, opereert de regering nog altijd in de waan dat het terrorisme te beeindigen is zonder dat hoofdapparaat van het terrorisme te ontmantelen.

Het is volstrekt duidelijk dat we niet door kunnen gaan, nog geen dág, op een weg van besluiteloosheid, zonder doel of beleid. We moeten doen wat elk land in onze situatie zou doen: ophouden met onderling gehakketak, de oorlog voeren die ons is opgedrongen en een vijand vermorzelen die vastbesloten is ons te vernietigen.

Benjamin Netanyahu is oud-premier van Israël. Hij schreef dit commentaar voor de Los Angeles Times.