Desaparecidos

Je moet maar durven: je carrière als lofi-held op een zijspoor rangeren en een snoeiharde, politiek uitgesproken gitaarband beginnen. Conor Oberst van de baladeband Bright Eyes neemt het risico. Of de gevoelige man die graag hedendaagse singersongwriters verzamelt Obers nieuwe band Desaparecidos te pruimen vindt is dan ook zeer de vraag. Maar hij zou in elk geval het debuutalbum Read Music/ Speak Spanish even moeten beluisteren. Nog maar zelden, namelijk, worden rockriffs zo slim en muzikaal tot even verrassende als meeslepende nummers gesmeed. En maatschappijkritische teksten die hout snijden komen we ook niet elke dag meer tegen in de Amerikaanse gitaarrock.

De Desaparecidos getuigen bovendien van kennis van zaken door de duidelijke invloed van The Pixies op de juiste momenten als een ode te laten klinken, en niet als jatwerk. En dat de bij tijd en wijle zwaar overspannen zangpartijen van Oberst geen seconde vervelen is ook te danken aan sterke muzikale overwegingen, die ervoor zorgen dat vorm en inhoud in evenwicht blijven. Snoeiharde, linkse rock, zowel muzikaal als tekstueel het nihilisme ver voorbij, en toch heel anders dan de emocore van nu of de Texaanse retrorock van pretentieuze boerenlullen die menen over Baudelaire te moeten zingen om serieus te worden genomen.

Desaparecidos, Read Music/Speak Spanish; EFA/Konkurrent CD21974 WEBB028