Bleke Schotse pop is top op Motel Mozaïque

Niet de Nigeriaanse wereldster Femi Kuti en ook niet het uitbundige Cubaanse latin-raptrio Orishas, maar de bleke Schotse popgroep Belle & Sebastian was de uitgesproken publiekstrekker van het tweedaagse Motel Mozaïque-festival in de Rotterdamse Schouwburg. Het kunst- en muziekfeest was er niet minder kleurrijk om, dankzij de hoog in het vaandel geschreven gastvrijheid die onder meer inhield dat festivalbezoekers konden blijven overnachten in speciaal gecreëerde kunstwerken.

In het kunstencentrum TENT waren naast een tentoonstelling met naïeve schilderijen van de Britse garagerocker Billy Childish zalen ingericht met een heuse hooiberg, allerhande hemelbedden en een pluchen leefkuil met intieme fluistermuziek. Aan de gevel buiten hingen druppelvormige tenten waarin de kampeerders 's nachts vernikkelden van de kou. De kunstenaar die een stapelbed in een bakfiets had bedacht, reed zijn gasten op zaterdagmorgen vroeg door de stad om aan de Maasoever een eitje voor ze te bakken.

De publiciteitsschuwe Belle & Sebastian kwamen naar Motel Mozaïque omdat ze bij voorkeur niet in het reguliere popcircuit, maar bij bijzondere gelegenheden optreden. De paradox deed zich voor dat ze als festivalact nu juist minder geschikt bleken. De serene en intieme muziek van het enigmatische collectief leent zich bij uitstek om er een avond voor te gaan zitten, en niet om even binnen te vallen tussen de optredens, films en dance-acts die tegelijkertijd in Nighttown waren geprogrammeerd. Bovendien bleek de Rotterdamse Schouwburg net iets te klein voor alle geïnteresseerden, zodat er aan het eind van het twee uur lange concert nog enkele tientallen fans en nieuwsgierigen voor een dichte deur stonden.

Met hun studentikoze uitstraling en een instrumentarium waarin trompet en violen net zo belangrijk zijn als drums en elektrische gitaar, voldoet Belle & Sebastian nauwelijks aan het gangbare beeld van een rockgroep. Hun muziek schommelt tussen de pastorale breekbaarheid van Nick Drake en gepolijste arrangementen à la Burt Bacharach, in ijle liedjes waarbij voornaamste zanger Stuart Murdoch veelvuldig zijn koorknapenfalset opzet. In de flexibele bezetting van hun vriendenclub stonden er soms dertien muzikanten op het podium, sommigen alleen om eventjes ritmisch in de handen te klappen. Bijzonder indringend was het samenspel van blokfluit en piano in The boy with the Arab strap, en het fraaie crescendo van strijkinstrumenten in Don't leave the light on baby.

Hoe bevoorrecht de aanwezigen ook mochten zijn met dit zeldzame concert van Belle & Sebastian, erg spannend werd het niet. De schutterige pogingen tot humor in de aankondigingen detoneerden met de intens serieuze muziek, en na langdurig gedelibereer over een verzoeknummer werd Here comes the sun van The Beatles quasi-spontaan, maar in perfect samenspel vertolkt.

Van een spanningsboog was geen sprake: Belle & Sebastian speelden hun nummers even mooi als op de plaat en lieten hun heilig vuur als een nachtkaars uitgaan. De fans konden tevreden naar huis en de oprechte festivalgangers stond nog een opzwepend latinconcert van Orishas te wachten, voordat ze hun hooiberg in konden duiken.

Concert: Belle & Sebastian. Gehoord: 6/4 Motel Mozaïque, Schouwburg Rotterdam.