Tobias Delius

Van de mensen die praten op hun saxofoon is Tobias Delius een van de meest onderhoudende. Hij fraseert verleidelijk, schrikt niet terug voor stemverheffing als dat nodig is en valt maar zelden in herhaling.

Vroeger leek Delius soms sprekend op Archie Shepp, maar op Pelikanismus, vorig jaar april live opgenomen in het Oostenrijkse Allgäu, is van eenkennigheid geen sprake. Zo uit de saxofonist op deze cd ook zijn bewondering voor andere oratorische talenten, met name de legendarische Albert Ayler en de al even dode `preacher' Frank Wright.

Tot vaag of braaf retro-gedoe leidt dat echter niet, omdat bassist Joe Williamson, drummer Han Bennink en cellist Tristan Honsinger op de grens van orde en vrijheid hevige tekenen van leven geven.

De meeste stukken op deze warme improvisatie-cd zijn kort en tamelijk overzichtelijk. Dat geldt ook voor een compositie op naam van Honsinger die weliswaar 17 minuten telt maar in feite een aaneenrijging is van vijf prettig theatrale scènes. Het maakt deze cd ook toegankelijk voor hen die wel `iets hebben' met hedendaagse jazz, maar zich er desondanks zelden aan wagen uit angst te belanden in een oeverloos moeras.

Opmerkelijk in de titels op Pelikanismus zijn de verwijzingen naar dieren: eend, Mücke, horse, duck, cane, fish, Ringelnatter en de hond Lene.

Dat uitgerekend de pelikaan ontbreekt, zal wel te maken met democratie: die staat immers al vier keer op het door Han Bennink ontworpen voorblad.

Tobias Delius 4 tet: Pelikanismus (ICP 039)