Soulive

De opvolger van een spetterend debuut is bijna altijd een tegenvaller. Ook jazzband Soulive lijdt aan dit `problematische doorstart'-syndroom.

Het nieuwe materiaal dat de band speelde tijdens het afgelopen North Sea Jazz Festival leek een opwindende uitwerking van de gemoderniseerde Jimmy Smith-souljazz, die te horen was op het aanstekelijke debuut Doin' Something. Daar is op Next weinig van over. Aan de instrumentale prestaties ligt het niet: nog steeds laat Neal Evans zijn orgel lekker vlammen, deelt drummer Alan Evans gortdroge klappen uit en zigzagt gitarist Eric Krasno tussen het gelikte gepriegel van George Benson en het gescheur van Jimi Hendrix. Maar de composities zijn minder pakkend en hier en daar zelfs wat simplistisch. En hoewel het trio met saxofonist Sam Kininger is uitgebreid, is het geluid soms kaal. Misschien komt dat doordat organist Evans de baslijnen niet meer uit de voetpedalen van zijn Hammond B3 stampt maar overlaat aan een Roland Sound Module. Bij vlagen komt de band op stoom, maar de introductie van R&B, hiphop en andere popinvloeden komt de muziek niet ten goede.

Soulive: Next (Blue Note, 7243 5 35869 2 8) Distr EMI