De ranch waar Bush zichzelf kan zijn

Tony Blair mag zich dit weekeinde gelukkig prijzen.

De Britse premier hoort tot de uiterst selecte groep buitenlandse staatslieden die welkom zijn op Prairie Chapel Ranch, de herenboerderij in Texas waar president George W. Bush thuis is.

Het Witte Huis weg van Washington is een landerij van 647 hectare buiten Waco en 144 kilometer van Austin, de hoofdstad waar Bush gouverneur van Texas was. De `ranch' bestaat uit een oudere boerderij en een nieuwe bungalow, die het echtpaar Bush liet bouwen kort voor de verhuizing naar Washington. In een speciaal aangelegde vijver vist de president baars.

Hier, vlakbij het dorp Crawford, vindt de president ontspanning, al reist hij nooit alleen. Talloze stafleden en veiligheidsmensen verlaten nooit zijn zijde. Hier gaf hij vorige week zaterdag in vrijetijdskleding de eerste hint dat hij zich actiever met het Midden-Oosten conflict zou gaan bemoeien. Hier ook smeedde hij een nauwere banden met zijn Russische evenknie Vladimir Poetin en buurman en collega Vicente Fox uit Mexico.

Zowel Richard Nixon als Ronald Reagan had een Western White House als symbool van hun geworteldheid in Californië, ver van het gekibbel in de hoofdstad, Lyndon Johnson zijn LBJ Ranch in Johnson City (Texas) en president George Bush senior zijn watersportparadijs in Kennebunkport (Maine). Zo fungeert `Crawford' voor Bush de jongere als het teken van zijn gekozen afkomst uit het ruwe bolster blanke pit-klimaat van Texas. Olie, hard werken, kerkgang, hete zomers en lege vlaktes.

Daarom lieten zijn media-regisseurs hem in spijkerbroek en leren jack achter het prikkeldraad zien ten tijde van de eeuwendurende hertelling na de presidentsverkiezingen van najaar 2000. De televisie-boodschap was: George W. Bush is een eerlijke buitenman die wel afwacht hoe de insiders het probleem oplossen dat de `Washingtonse' vice-president Al Gore zijn verlies niet kon nemen.

De Bush boerderij is een ruim, modern bouwwerk met veel glas. Het beschikt over een methode om energie te sparen door in de zomer warmte in de grond op te slaan die `s winters voor verwarmingsdoeleinden wordt gebruikt.

Dat lekte moeiteloos uit toen het presidentiële imago op milieugebied te lijden kreeg van een serie pro-bedrijfsleven beslissingen, waaronder het opzeggen van het Kyoto-protocol.